เถาเอ๋อร์กับซิงเอ๋อร์ขานรับ ต่างคนต่างอุ้มรวงข้าวสาลีคนละมัดเดินตามมา
คนหลายคนทยอยก้าวเข้าลานบ้าน
เวลานี้จ้าวซิ่วหลานกำลังนั่งยอง ๆ เกลี่ยข้าวสาลีตากไว้ทั่วลาน
บริเวณชิดกำแพงในลานบ้านเกลี่ยข้าวสาลีไว้สม่ำเสมอ เป็นข้าวจากนาธรรมดา
ข้างแท่นบ่อน้ำยังมีข้าวอีกผืนเล็ก ๆ รวงค่อนข้างสั้น ทว่าเมล็ดข้าวสาลีอวบเต็มที่
สือโถวเห็นแวบเดียวก็จำได้
เวลานี้ยายเสิ่นนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย ใช้ไม้พลิกรวงข้าวสาลี พอเห็นพวกเขากลับมา ก็ชี้ไปยังบริเวณข้างแท่นบ่อน้ำพลางเอ่ยว่า
“ทางนั้นแห้งสนิทแล้ว บีบทีเดียวก็ร่วง ข้าว่านวดได้พรุ่งนี้แล้ว ในไร่ยังเหลืออีกเท่าไร”
“เหลือไม่มากแล้ว แต่ผืนนี้จัดการตอนนี้เลยเถอะ”
เสิ่นเหลาเอ้อร์วางฟ่อนข้าวสาลีบนบ่าลง แล้วคว้าไม้นวดข้าวขึ้นมา
“ไม่ได้เปลืองแรงอะไรนักหรอก ทั้งครอบครัวช่วยกันก็เสร็จในครู่เดียว”
จ้าวซิ่วหลานเงยหน้ามองฟ้า เอ่ยอย่างไม่ค่อยเห็นด้วยนัก
“ฟ้ามืดแล้ว มองไม่เห็นชัด จะรีบร้อนอะไรกัน”
“จัดการให้เสร็จตอนนี้ ข้าจะได้สบายใจ”
เสิ่นเหลาเอ้อร์ไม่พูดมาก หันไปตะโกนเรียกเสิ่นเหลาเก้นในเรือน “พ่อ! มาช่วยหน่อย!”
ที่จริงเสิ่นเหลาเก้นรออยู่นานแล้ว พอได้ยินเสียงเรียกก็ออกมาทันที
เขาไม่ถามอะไรทั้งนั้น หยิบเครื่องมือขึ้นมาทำงานเลย
คนทั้งครอบครัวนั่งล้อมแท่นบ่อน้ำ แล้วเริ่มลงมือนวดข้าวด้วยไม้นวดข้าว
สือโถวกับพี่สาวทั้งสองมีหน้าที่รวบรวมรวงข้าวที่กระจัดกระจาย แล้วใส่ลงกระสอบ
เสียงดังปึงปังเป็นระยะ เมล็ดข้าวสาลีร่วงกระจายเต็มพื้น
เสิ่นเหลาเก้นนั่งยองลงไปหยิบข้าวสาลีขึ้นมากำหนึ่ง ถูในฝ่ามือแล้วชั่งน้ำหนักทั้งเปลือกและเมล็ด ไม่พูดอะไร เพียงพยักหน้าเบา ๆ