ยายเสิ่นเพิ่งรู้เรื่องนี้ตอนสือโถวกลับไปสำนักเรียนแล้ว
นางยืนอยู่ในยุ้งฉาง มองมุมห้องที่เดิมกองข้าวของไว้เต็มจนบัดนี้ว่างไปกว่าครึ่ง ขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงกับพื้น
“พวกเจ้าบ้าไปแล้วหรือ!”
ยายเสิ่นชี้จมูกเสิ่นเหลาเก้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่ามันจีนของเราปีก่อนขายได้เท่าไร? สองตำลึงกว่าเชียวนะ!”
“ปีนี้เราปลูกมากกว่าปีก่อนถึงสามเท่า! นั่นก็หกตำลึงเชียวนะ! พวกเจ้ากลับยกให้สือโถวไปหมด? เขาเอาไปทำอะไรพวกเจ้าก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ!”
เสิ่นเหลาเก้นนั่งยองอยู่ตรงมุมกำแพง ก้มหน้าเงียบไม่พูด
ยายเสิ่นโมโหแทบแย่ จึงหันไปทางเสิ่นเหลาเอ้อร์ “แล้วแกอีกคน! เป็นพ่อคนแล้ว ไฉนยังทำตามพ่อแกอย่างนี้อีก!”
“ยังปิดบังพวกเราอีก! พวกเจ้าคิดจะก่อกบฏหรืออย่างไร”
เสิ่นเหลาเอ้อร์หดคอ “ท่านแม่ สือโถวมีประโยชน์...”
“ได้ แกบอกข้ามาว่ามีประโยชน์อะไร? มีเรื่องอะไรสำคัญกว่าเงิน? ไม่มีเงินแล้ว ค่าบำเรอบูชาครูของลูกแกปีหน้าจะทำอย่างไร?”
“ไม่มีมันจีนแล้ว แกจะหาเงินได้มากขนาดนี้อีกหรือ?”
จะว่าไปก็ไม่แปลกที่ยายเสิ่นจะโกรธถึงเพียงนี้ เดิมทีนางวางแผนไว้ดีแล้ว พอขายมันจีนก็จะมีเงินให้สือโถวเรียนหนังสือปีหน้า แต่ตอนนี้กลับไม่เหลืออะไรแล้ว
จ้าวซิ่วหลานเองก็รู้สึกว่าพวกเขาทำเกินไป แต่ไม่กล้าตำหนิพ่อสามี จึงได้แต่ระบายความโกรธใส่เสิ่นเหลาเอ้อร์
“นั่นสิ เรื่องนี้แกไม่ปรึกษาข้าสักคำ ข้าวที่ยกให้ไปข้าก็อดทนทำใจแล้ว ใครจะรู้ว่ามันจีนก็ยกให้ไปด้วย ทั้งหมดนี้ข้ากับท่านแม่เป็นคนดูแล พวกแกไม่ถามพวกเราสักคำเลยหรือ?”