“ขอฉันแกะดูหน่อย”
เจิ้งเฮ่อหมิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า ใช้กรรไกรตัดแนวเย็บด้านในคอเสื้อขาดในทีเดียว
เขาค่อย ๆ พลิกผ้าซับในขึ้น เผยให้เห็นดาวแดงที่ปักนูนอยู่ข้างใน พลิกดูไปมาหลายรอบ ถึงขั้นใช้เล็บถูตรงฐานของด้ายปัก
วิศวกรอาวุโสจากสถาบันวิจัยสิ่งทอประจำมณฑลที่อยู่ข้าง ๆ โน้มตัวเข้ามาดูด้วย สีหน้าตะลึงงัน “นี่... เอาด้ายสีขาวสองเส้นมาทำเป็นโครงด้านในของงานปักนูนเหรอ?”
“ไขว้กันสองชั้นครับ” อู๋จิ่งซานอธิบาย “แบบนี้ฐานจะมั่นคงกว่า คอเสื้อไม่ย้วยง่าย”
“ดีมาก” วิศวกรอาวุโสพูดคำว่า “ดีมาก” ซ้ำถึงสามครั้ง
เจิ้งเฮ่อหมิงวางเสื้อลง ถอดแว่น ใช้แขนเสื้อเช็ด แล้วสวมกลับเข้าไป ก่อนจะถอดออกอีกครั้ง
มือของชายชราสั่นน้อย ๆ
“สวีเซิ่ง” เขาลุกขึ้นเดินไปหาสวีเซิ่ง วางมือข้างหนึ่งบนไหล่ของอีกฝ่าย “ไอ้หนุ่มนี่...”
“นายไม่ได้แค่ปักเสื้อหรอกนะ” เจิ้งเฮ่อหมิงพูดอย่างตื่นเต้น “นายปักมิตรภาพระหว่างจีนกับพี่น้องชาวแอฟริกันลงไปถึงกระดูกเลย! ดาวดวงนี้ซ่อนอยู่ข้างในคอเสื้อ พี่น้องชาวแอฟริกันสวมเสื้อตัวนี้เดินออกไป คนอื่นอาจมองไม่เห็น แต่เจ้าตัวรู้ดีว่าตรงท้ายทอยของเขามีดาวแดงของจีนคอยหนุนหลังอยู่”
“นี่เรียกว่าอะไร? นี่เรียกว่าความใจกว้างของประเทศใหญ่ นี่เรียกว่ารู้จักวางตัวอย่างเพื่อนแท้!”
ชายชราพูดได้กินใจมาก ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา
หัวหน้าหวงพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดว่า “ที่ผู้อาวุโสเจิ้งพูดมีเหตุผล ดาวดวงนี้เพิ่มคะแนนให้”