สวีเซิ่งฟังเรื่องราวของเธอจบ ก็พลอยซาบซึ้งไปด้วย เขาหยิบเสื้อลายจุดแดงพื้นขาวตัวนั้นขึ้นมาอีกครั้ง “แบบเสื้อของเธอดี ฝีมือก็ดี พี่น้องผู้หญิงสิบกว่าคนที่ทำงานกับเธอก็ดีเหมือนกัน”
“ขาดอยู่แค่อย่างเดียว”
“ผ้า”
“ใช่”
สวีเซิ่งวางเสื้อลง “ที่ฉันมานครหลวงของจังหวัดคราวนี้ ก็เพื่อไปติดต่อโรงงานเสื้อผ้าแห่งที่สามของเซี่ยงไฮ้ ราคาหน้าโรงงานของผ้าตี๋เหลียงจากเซี่ยงไฮ้ถูกกว่าราคาขายส่งของห้างสรรพสินค้าในเมืองหลวงจังหวัดถึง 40%”
“ถ้าฉันซื้อได้ในราคานี้ เสื้อผ้าของเธอก็มีทางพลิกสถานการณ์แล้ว”
ดวงตาของเสิ่นหงเสียเป็นประกายขึ้นมาทันที
“สหายสวี คุณ...พูดจริงเหรอ?”
สวีเซิ่งตอบว่า “จริง ฉันไม่ชอบโกหก แต่ผ้าที่ฉันให้เธอไม่ได้ให้เปล่า”
“หมายความว่ายังไง?”
สวีเซิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ฉันออกผ้าให้ เธอออกฝีมือกับคน”
“โรงงานจะสังกัดจุดรับฝากขายของสำนักงานอุตสาหกรรมประจำจังหวัด ใช้ตราประทับสีแดงของ ‘บริษัทวัสดุและอุปกรณ์หงกวง’ ของฉัน”
“เราร่วมหุ้นกัน”
“แบ่งกำไรหกต่อสี่ ฉันได้หก เธอได้สี่”
เสิ่นหงเสียชะงักไป
“คุณ...คุณได้หก ฉันได้สี่เหรอ?”
เธอแทบไม่อยากเชื่อว่าเรื่องดี ๆ แบบนี้จะตกมาถึงตัวเอง ตามที่สวีเซิ่งพูด เธอแค่ต้องออกแรงกับฝีมือเท่านั้น ทั้งที่รู้กันอยู่ว่าจีนไม่เคยขาดแคลนคน
“ใช่” สวีเซิ่งพยักหน้า “เธอออกคน ออกฝีมือ ออกสถานที่ นี่คือทุนแข็ง”
“ฉันออกผ้า ออกช่องทาง และออกหน้าให้สังกัด นี่คือหลังบ้านที่คอยสนับสนุน”
ถังน้ำในมือเสิ่นหงเสียสั่นไหว