สำนักงานประจำเมืองหลวงของมณฑลของโรงงานเสื้อผ้าแห่งที่สามของเซี่ยงไฮ้ ฟังดูเหมือนสำนักงาน แต่ความจริงเป็นบ้านฝรั่งเก่าหลังหนึ่งบนถนนสายเล็กในย่านเมืองเก่า ซึ่งมีต้นอู๋ถงแผ่กิ่งก้านบดบังท้องฟ้า
อาคารสามชั้น ผนังสีเหลืองนวลลอกกระเทาะเป็นด่างดวงไปหมดแล้ว ตรงประตูมีป้ายไม้พื้นดำตัวอักษรสีขาวแขวนอยู่
สำนักงานประจำเมืองหลวงของมณฑล โรงงานเสื้อผ้าแห่งที่สามของเซี่ยงไฮ้
ตัวอักษรเป็นแบบฝ่างซ่งโบราณ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าแขวนมานานแล้ว
ประตูเหล็กดัดเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง ข้างประตูมีป้อมยาม ชายชราคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงิน กำลังยกแก้วเคลือบจิบชา
สวีเซิ่งกับเสิ่นหงเสียเดินมาถึงหน้าประตู ชายชราเงยตาขึ้นจากหลังแก้วเคลือบ มองทั้งคู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
“มาหาใคร?”
“มาหาแผนกจางครับ” สวีเซิ่งหยิบจดหมายแนะนำตัวจากกระเป๋าเสื้อบริเวณอก “ทางสำนักงานอุตสาหกรรมของมณฑลมีจดหมายให้เอามาส่งถึงมือครับ”
ชายชรายื่นมือมารับซองจดหมาย บีบดูเล็กน้อยโดยไม่แกะออก ก่อนจะเชิดคางบอกทาง
“เดินเข้าไปข้างใน ผ่านลานบ้านแล้วขึ้นไปชั้นสอง ห้องที่สองทางขวามือ”
เมื่อเข้าไปในลานบ้าน ก็เห็นลานเล็ก ๆ ตรงกลางมีบ่อน้ำก่อด้วยหิน ภายในเลี้ยงปลาทองไว้หลายตัว ดูไม่ค่อยสดใสสักเท่าไร
เสิ่นหงเสียเดินตามหลังสวีเซิ่ง มือกำแฟ้มกระดาษสีน้ำตาลแน่น ระหว่างเดินก็ไม่กล้าทำเสียงดัง
ก่อนออกจากบ้านเมื่อเช้านี้ เธอตั้งใจรีดเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินตัวเก่าที่ซักจนซีด แต่ยิ่งเดินเข้าไปข้างใน เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าการแต่งตัวของตัวเองช่างไม่เข้ากับบ้านฝรั่งหลังนี้เอาเสียเลย