พ่อเฒ่าสวีตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะให้สวีเซิ่งออกจากบ้านไปมือเปล่า เพราะเมื่อสองวันก่อนที่ลานตากข้าว สวีเซิ่งจับฉลากได้แปลงน้ำดีห้าโหมู่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน ซึ่งเป็นที่สุดของแปลงดินที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในหมู่บ้าน!
แปลงนี้ให้ผลผลิตแน่นอนไม่ว่าจะแล้งหรือฝนตก ผลผลิตสูงทุกปี ใครได้ครอบครองที่ห้าโหมู่นั่น แค่ขายข้าวก็ทำเงินได้ไม่น้อยในหนึ่งปี
ส่วนเนินหินระเกะระกะสามโหมู่ของบ้านพวกเขา... เฮ้อ แม้แต่หญ้ายังขึ้นไม่ดีเลย
การแยกครัวเรือนครั้งนี้ ถ้าชิงที่ดีห้าโหมู่ของพี่ใหญ่กลับมาได้ ชีวิตในวันข้างหน้าของน้องสองกับน้องสามก็จะมั่นคง
พ่อเฒ่าสวีแสร้งทำเป็นพูดอย่างมีหลักการว่า
“พูดถึงเรื่องที่ดิน...”
“บ้านเรามีที่ดินอยู่สามแปลง”
“พ่อจับได้เนินหินระเกะระกะสามโหมู่ ส่วนแกจับได้แปลงน้ำดีห้าโหมู่ น้องสองกับน้องสามรวมกันได้ที่ลาดเนินอีกหลายโหมู่”
“พ่อคิดว่า ตอนนี้แกมีความสามารถ ไปทำการค้าข้างนอกหาเงินก้อนโต งานปลูกข้าวพวกนี้แกก็คงไม่มีเวลามาดูแลแล้ว”
“แปลงน้ำดีห้าโหมู่ของแก ก็ยกให้น้องชายสองคนปลูกเถอะ พวกมันไม่มีหัวคิดอย่างแก คงทำได้แค่พึ่งที่ดินเลี้ยงชีพ”
“ส่วนแก...”
“เนินหินระเกะระกะสามโหมู่ของพ่อก็ยกให้แก! ยังไงแกก็ไม่ปลูกที่นาแล้ว เก็บไว้เป็นที่ระลึกก็แล้วกัน”
“แล้วก็ลาดดินไม่ขึ้นทางตะวันตกของหมู่บ้านผืนนั้น แกรู้ดีว่าเป็นที่รกร้างที่ไม่มีใครเอา ยกให้ส่วนรวมก็ไม่มีใครอยากบุกเบิก พ่อจะไปคุยกับต้าเหลย ให้แกขึ้นทะเบียนรับที่ผืนนั้นด้วย ถือว่าชดเชยให้แก”
“อย่างนี้แกก็ได้ทั้งหน้าทั้งหลังแล้ว แกคิดว่ายังไง?”
หวังชุ่ยเหลียนยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าหงึก ๆ ราวกับกลัวว่าสวีเซิ่งจะไม่ยอม รีบช่วยพูดเสริมทันทีว่า