เสื้อเชิ้ตเรียบลื่น ราวกับไม่เคยถูกขยำมาก่อน
มีเพียงตรงปกเสื้อที่ยับเล็กน้อย พอลูบด้วยมือ รอยยับก็หายไป
เสิ่นหงเสียหัวเราะออกมา “ฮ่า! เนื้อผ้าใช้ได้แล้ว!”
เธอคว้าเสื้อเชิ้ตวิ่งไปหาสวีเซิ่งทันที
ตอนมาถึงหน้าบ้านสวีเซิ่งก็เลยห้าทุ่มมาแล้ว สวีเซิ่งเพิ่งกล่อมเหนียนอานให้นอนหลับเสร็จ กำลังอ่านเอกสารอยู่ใต้แสงไฟ
เสิ่นหงเสียโยนเสื้อเชิ้ตลงบนโต๊ะ “เซิ่งจื่อ ดูสิ!”
สวีเซิ่งหยิบเสื้อขึ้นมาดู แล้วลองขยำสองสามครั้ง
“ขยำอยู่นานแค่ไหน?”
“หนึ่งชั่วโมง ใช้โม่หินบด”
สวีเซิ่งหัวเราะหึ ๆ “หงเซี่ย จะบดเสื้อให้กลายเป็นเต้าหู้หรือไง?”
เสิ่นหงเสียหัวเราะตาม “ฉันอยากรู้ว่ามันทนการขยำได้แค่ไหน”
“ถ้ามันทนแรงภายนอกได้ ต่อให้พ่อค้าต่างชาติเอาไปจับพลิกไปพลิกมาก็ไม่มีปัญหา”
“ใช้ผ้าชนิดนี้แหละ”
สวีเซิ่งตัดสินใจ “เสื้อเชิ้ตผู้ชาย 300 ตัว ชุดกี่เพ้าผู้หญิง 200 ตัว ใช้ผ้าไหมผสมทั้งหมด”
“คำนวณต้นทุนที่เมตรละ 1.82 หยวน แล้วให้จ้าวเถียจู้ไปสั่งผ้าจากโรงงานสิ่งทอประจำจังหวัดพรุ่งนี้เลย”
“ได้” เสิ่นหงเสียพยักหน้า
เมื่อได้ข้อสรุปเรื่องชุดตัวอย่างแล้ว สวีเซิ่งก็เริ่มเตรียมสัมภาระลงใต้
ช่วงนี้กู้หวยโหรวยุ่งมาก เธอตัดเสื้อเชิ้ตตัวใหม่ให้เขาสองตัว แล้วยังรีดสูทสีเทาเข้มตัวนั้นซ้ำอีกครั้ง
……
วันออกเดินทางอากาศแจ่มใส
สวีเซิ่งสะพายกระเป๋าผ้าใบ มืออีกข้างหิ้วหีบเหล็กใบใหญ่สองใบ ข้างในบรรจุชุดตัวอย่างรวมสองหีบ เป็นชุดตัวอย่างสำคัญ 50 ชุดที่ช่างอู๋อู๋จิ่งซานกับช่างปักยี่สิบคนเร่งทำจนเสร็จ