หวังต้าเหลยยิ้มกว้างพลางถามว่า “เซิ่งจื่อ นายจะให้ฉันเป็นผู้ใหญ่บ้านหรือหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย?”
“นายก็เป็นผู้ใหญ่บ้านอยู่แล้ว” สวีเซิ่งตอบ “เป็นผู้ใหญ่บ้านที่ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านเลือกมาเอง”
“เรื่องโรงงานกับเรื่องที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านต้องประสานกัน แบบนี้หมู่บ้านดาวแดงถึงจะเป็นแบบอย่างให้คนอื่นได้”
หวังต้าเหลยขานรับเบา ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลง ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “เซิ่งจื่อ ฉันจะจำที่นายพูดไว้”
สุดท้ายสวีเซิ่งหันไปหาพี่สะใภ้ต้าเหลย
“พี่สะใภ้ต้าเหลย”
“จ้ะ”
“พี่ยังเป็นหัวหน้าฝ่ายผลิตเหมือนเดิม”
สวีเซิ่งกล่าว “ช่วงหนึ่งเดือนนี้ ช่างปักผ้า 125 คน รวมถึงพี่น้องที่ถูกเลิกจ้างจากตัวเมืองประจำมณฑลอีก 16 คน จะอยู่ในความดูแลของพี่ทั้งหมด เสื้อผ้าตัวอย่างจะออกมาดีหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับพี่แล้ว”
พี่สะใภ้ต้าเหลยนั่งตัวตรง “เซิ่งจื่อ ไม่ต้องห่วง ฉันจะทำเสื้อผ้าตัวอย่างชุดนี้ให้ออกมาสวยสุดฝีมือ”
ประชุมเสร็จก็เที่ยงพอดี
สวีเซิ่งอยู่ในห้องประชุมต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนจะคุยกับช่างอู๋ หรืออู๋จิ่งซานตามลำพัง
“ช่างอู๋” สวีเซิ่งพูด “เสื้อผ้าตัวอย่างชุดนี้ ผมอยากให้ช่างช่วยดูแลหน่อย”
อู๋จิ่งซานพยักหน้า “ไม่ต้องบอก ฉันก็ดูอยู่แล้ว”
“อีกเรื่องครับ” สวีเซิ่งหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าด้านใน “ผมคุยกับหวยโหรวเรื่องแบบเครื่องหมายการค้าของเซิ่งโหรวไว้คร่าว ๆ แล้ว ช่วยดูหน่อยได้ไหมครับว่าจะทำแบบตัวอย่างอย่างเป็นทางการได้หรือเปล่า”