โรงเรียนประถมหมู่บ้านดาวแดง
ในห้องเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ห้อง 2 คุณครูจางกำลังเขียนอักษรตัวใหญ่สี่ตัวบนกระดานดำ ได้แก่ ตะวัน จันทรา น้ำ และไฟ
เด็ก ๆ กว่าสามสิบคนด้านล่างหรี่ตา ท่องตามไปด้วย
ไฉ่ไฉ่นั่งอยู่แถวสองริมหน้าต่าง
เธอกำลังคัดตัวอักษรลงสมุดทีละขีด ตั้งใจอย่างมาก
“ก๊อก ๆ”
มีคนเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง
ไฉ่ไฉ่เงยหน้าขึ้น
เป็นเด็กหญิงชื่อเสี่ยวเฟิน เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ เสี่ยวเฟินกำมันเทศอบแห้งไว้ในมือ แล้วแอบยัดไว้ใต้โต๊ะเรียนของเธอ
“ให้เธอ”
ไฉ่ไฉ่ชะงักไปเล็กน้อย
เธอนั่งข้างเสี่ยวเฟินมามากกว่าหนึ่งเดือนแล้ว แต่ทั้งคู่พูดกันรวมกันยังไม่ถึงสิบประโยค
บ้านเสี่ยวเฟินยากจน ปกติมาโรงเรียนแม้แต่ดินสอสั้น ๆ ก็ยังต้องใช้ด้ายพันไว้แล้วนำกลับมาใช้ต่อ ไม่เคยเห็นเธอยอมแบ่งของให้ใครเลย
“นี่... ให้ฉันเหรอ?” ไฉ่ไฉ่ถามเสียงเบา
“อื้อ” เสี่ยวเฟินยัดมันเทศอบแห้งใส่มือเธอ ใบหน้าแดงระเรื่อ “แม่ฉันอบเอง หวานมากเลย”
ไฉ่ไฉ่รับมันเทศอบแห้งมา กำไว้ในมือ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
จังหวะนั้นเอง เอ้อร์หู่จื่อที่นั่งแถวหน้าก็หันกลับมา
เอ้อร์หู่จื่อเป็นหลานชายของลุงเฒ่าหลี่ที่อยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน ปกติเป็นตัวแสบประจำห้อง ใคร ๆ ก็กล้ารังแก
แต่วันนี้เจ้าหนูนี่ล้วงกระเป๋าอยู่นาน ก่อนจะหยิบไข่ต้มออกมาฟองหนึ่ง แล้ววางลงบนโต๊ะเรียนของไฉ่ไฉ่อย่างมือสั่น
“ไฉ่ไฉ่ อันนี้ให้เธอกิน”
ไฉ่ไฉ่เบิกตากว้าง
เอ้อร์หู่จื่อ! สัปดาห์ก่อนเจ้าหมอนี่ยังดึงเปียเธออยู่เลย!
“เธอ... เธอทำอะไรน่ะ?” ไฉ่ไฉ่ขยับถอยหลัง
“แม่ให้ฉันเอามาให้เธอ” เอ้อร์หู่จื่อถูมือไปมา “แม่บอกว่าเดือนนี้บ้านเราทำงานที่จุดรับฝากขาย ได้เงินสามหยวนสองเหมา แม่บอกว่าทั้งหมดนี้เป็นน้ำใจที่พ่อเธอมอบให้...”