ฝูงชนพลันฮือฮาขึ้นมา
“หา? มีเรื่องแบบนี้จริงเหรอ?”
“ลุงหยางทำไมไม่บอกพวกเราล่ะ?”
หยางเตอฝากระแอมอยู่ข้าง ๆ “เอ่อ... ฉันกำลังคิดว่าจะเรียกประชุมชาวบ้านในสองวันนี้แล้วบอกเรื่องนี้อยู่พอดี...”
เรื่องนี้สวีเซิ่งเพิ่งกุขึ้นมาเมื่อครู่ หยางเตอฝาเป็นคนฉลาด ต้องให้ความร่วมมือได้ดีแน่นอน
เป็นอย่างที่คิด หยางเตอฝารีบรับคำทันที “ฉันกำลังคิดจะประกาศเรื่องนี้อยู่พอดี! ถ่านหินกับเงินที่สะสมไว้ตลอดครึ่งเดือนนี้ ฉันจดลงสมุดไว้หมดแล้ว!”
เจ้าจิ้งจอกเฒ่าไม่แม้แต่จะกะพริบตา
สวีเซิ่งพูดต่อ
“เพราะงั้นชาวบ้านทุกคน หมู่บ้านหยางเจียวาของพวกคุณ แค่รับจากสถานีขนส่งของเราก็ได้ถ่านหินก้อนเล็กอย่างน้อยเดือนละ 300 ชั่ง เงิน 30 หยวน แถมบุหรี่ดี ๆ อีกยี่สิบกว่าซอง”
ฝูงชนฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง
ถ่านหินก้อนเล็กตั้ง 300 ชั่ง! ยุคนี้ครอบครัวหนึ่งเผาถ่านตลอดฤดูหนาวยังไม่ถึง 200 ชั่งเลย!
เงิน 30 หยวน! เกือบเท่าค่าแรงคนงานครึ่งเดือนแล้ว!
“แต่...” สวีเซิ่งเปลี่ยนเรื่อง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บัญชีนี้คงต้องปรับกันหน่อย”
“ปรับยังไง?” มีคนถาม
“ไม่ให้แล้ว” สวีเซิ่งพูดราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย
ฝูงชนเงียบกริบลงทันที
“ทำไมล่ะ?” ลุงของหยางเอ้อไล่จื่อร้องถามจากในฝูงชน “หมู่บ้านหยางเจียวาของเราทำอะไรผิด?”
สวีเซิ่งยิ้มพลางชี้ไปยังสองคนนั้นที่ถูกจับมัดไว้ใต้ต้นไม้
“สองคนนี้ เมื่อวานช่วงบ่ายแทงยางรถขนส่งของเรา”
พอฝูงชนได้ยิน ทุกคนก็เดือดขึ้นมาทันที!
“อะไรนะ?!”
“หยางเอ้อไล่จื่อ ไอ้สารเลว!”