“ฉัน... ฉันไม่ได้...”
หวังชุ่ยเหลียนในที่สุดก็เปล่งเสียงออกมา
“ไม่ได้อะไร?” สวีเซิ่งมองเธอแล้วพูด “แม่ไม่ได้ตั้งใจใช่ไหม? ผมบอกไว้เลยนะ ครั้งหน้าถึงมือหัวหน้าเฉิน คงไม่ใช่แค่ขังสามวันแล้ว”
“เขาจะทำหนังสือส่งแม่ไปเหมืองหินทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑล ให้ทุบหินวันละ 12 ชั่วโมง กินหมั่นโถวผสมรำสองมื้อ แม่เชื่อไหม?”
หวังชุ่ยเหลียนพลัดตกจากเตียงเตียงเตา ตุ้บลงไปนั่งกับพื้น
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอเป็นตัวแม่เรื่องอาละวาดกลิ้งเกลือกเรียกค่าเสียหาย แต่ตอนนี้เธอหมดแรงจริง ๆ ขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียกราวกับเส้นหมี่ ไม่มีแรงแม้แต่น้อย
เธออ้าปาก น้ำตาไหลพรากออกมาเงียบ ๆ หยดแล้วหยดเล่า
สวีเฉ่าเกินที่กำลังกัดหมั่นโถวอยู่ตรงประตูชะงักมือ เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนก้มหน้ากัดต่อ
“ผ้าผืนนี้ผมเอากลับมาแล้ว จะเอาไปคืนโรงงานอำเภอให้ตัดบัญชี” สวีเซิ่งม้วนผ้าแล้วยัดกลับเข้าอกเสื้อ “อีกสองผืน อันปังสารภาพแล้วว่าซ่อนไว้ใต้กำแพงคอกหมูทางตะวันตก ผมให้คนไปเอามาแล้ว”
“แม่ ตั้งแต่วันนี้ไปก็อยู่ในห้องนี้ดี ๆ ทำกับข้าว เลี้ยงไก่ของแม่ อย่าคิดทำเรื่องอื่นอีก”
“ถ้าแม่ยังคิดจะยื่นมือเข้ามายุ่งกับโรงงานผม หรือออกไปนินทาว่าร้ายผมในหมู่บ้านอีกละก็...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“ชีวิตแม่จบสิ้นแน่”
หวังชุ่ยเหลียนสั่นระริกราวกับกำลังร่อนแกลบ