สวีเซิ่งพยักหน้า
“วิธีของคุณเข้มงวดกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ”
“เข้มงวดหน่อยก็ดี” กู้หวยโหรวกล่าว “งานที่เราจะทำเป็นงานส่งออก จะเย็บแต่ละฝีเข็มก็ต้องพิถีพิถัน คนที่ฝีมือไม่ผ่าน ต่อให้เข้ามาก็มีแต่จะสร้างความวุ่นวายให้โรงงาน”
“ได้ ทำตามที่คุณบอกเลย”
……
บ่ายสองโมง
หน้าประตูโรงงานแห่งใหม่ทางตะวันออกของหมู่บ้าน
มีคนยืนกันแน่นขนัดไปหมด
สวีเซิ่งมองจากระยะไกล กะด้วยสายตาว่าอย่างน้อยก็มี 150 คน
นอกจากคนในหมู่บ้านดาวแดงแล้ว ยังมีสะใภ้กับสาว ๆ จากอีกสี่หมู่บ้าน ได้แก่ หยางเจียวา หลี่เจียถุน เจ้าจวง และหวังเจียวาว ซึ่งผู้ชายในบ้านพากันไล่มาสมัครงานด้วย
หยางเตอฝา หลี่เถี่ยซาน จ้าวหม่านชาง และหวังฟู่กุ้ย ผู้ใหญ่บ้านทั้งสี่หมู่บ้าน มาส่งคนกันถึงปากหมู่บ้านด้วยตัวเอง
“น้องดาเซิ่ง!” หยางเตอฝาฝ่าฝูงชนเข้ามา “หยางเจียวาของเรามากันยี่สิบแปดคน! ฉันตรวจฝีมือให้เองกับมือ ทุกคนเป็นช่างฝีมือดีที่สุดในหมู่บ้าน!”
“ลุงหยาง รับคนไม่ดูว่าใครเป็นคนตรวจหรอกครับ” สวีเซิ่งยิ้มพลางพูด “ดูที่ผลสอบต่างหาก”
“ได้ ๆ ๆ! สอบก็สอบ! พวกเราไม่ฝากเส้นสายแน่นอน!”
กู้หวยโหรวยืนอยู่หน้าประตูโรงงาน ในมือถือตั๋วหมายเลขปึกหนึ่ง แล้วแจกให้คนที่มาสมัครทีละคน
“รับหมายเลขก่อนนะคะ เข้าตามหมายเลข อย่าเบียดกัน”