ห้องทำงานค่อนข้างคับแคบ อีกทั้งข้าวของเครื่องใช้ก็เก่าคร่ำครึมากแล้ว
แต่บังเอิญว่าโต๊ะเก้าอี้เก่าหลายตัวถูกลุงหวังจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แถมยังทาน้ำมันเคลือบเงาไว้ด้วย มองจากภายนอกแล้วจึงดูสว่างสดใสขึ้นมาก
ครูใหญ่โจวจัดที่นั่งใกล้หน้าต่างให้หลี่เสี่ยวเหมย
“สหายเสี่ยวหลี่ ต่อไปคุณทำงานตรงนี้นะ”
“ขอบคุณค่ะครูใหญ่โจว”
“ผมจัดห้องพักให้คุณเรียบร้อยแล้วด้วย” ครูใหญ่โจวชี้ไปทางด้านหลังโรงเรียน “อยู่ในลานหลังโรงเรียน พักห้องเดียวกับคุณครูจาง”
“ค่ะ”
“เริ่มพรุ่งนี้ คุณสอนภาษาอังกฤษให้นักเรียนชั้นประถมสามขึ้นไปนะ” ครูใหญ่โจวคิดอยู่ครู่หนึ่ง “สัปดาห์ละ...สามคาบก่อนแล้วกัน ลองดูก่อน”
“ค่ะ!”
หลี่เสี่ยวเหมยตอบรับด้วยปาก แต่ในใจกลับมีความตื่นเต้นเล็ก ๆ ผุดขึ้นมา
เธอได้เป็นครูจริง ๆ แล้ว!
เธอได้สอนหนังสือจริง ๆ แล้ว!
เธอสามารถใช้ภาษาอังกฤษที่ร่ำเรียนมา ทำอะไรสักอย่างได้จริง ๆ แล้ว!
สวีเซิ่งกับกู้หวยโหรวจึงกลับบ้าน ป้าจางทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งครอบครัวพากันนั่งล้อมโต๊ะกินข้าว
ไฉ่ไฉ่นั่งข้างสวีเซิ่ง ดวงตาเป็นประกาย
“พ่อ! วันนี้หนูเจอครูสอนภาษาอังกฤษด้วย!”
“เหรอ?”
“อื้อ! คุณครูหลี่สวยมากเลย!”
สวีเซิ่งกับกู้หวยโหรวสบตากัน ทั้งคู่ต่างเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
“งั้นต่อไปก็ตั้งใจเรียนภาษาอังกฤษกับคุณครูหลี่นะ”
“อื้อ!” ไฉ่ไฉ่พยักหน้าแรง ๆ “พ่อ หนูจะเรียนภาษาอังกฤษให้ได้ แล้วโตขึ้นจะได้คุยกับชาวต่างชาติ!”
สวีเซิ่งหัวเราะเสียงดัง