“ครูใหญ่โจว คุณกำลังทำอะไรครับ!” สวีเซิ่งรีบเข้าไปประคองเขาขึ้นมา
“สหายสวี...” ครูใหญ่โจวสะอื้น “ผมเป็นครูใหญ่มายี่สิบกว่าปี ไม่เคยเห็นโต๊ะเก้าอี้ดีขนาดนี้มาก่อนเลย...”
“เมื่อก่อนโต๊ะเก้าอี้ของโรงเรียนเราเป็นของที่นักเรียนรุ่นก่อนใช้กันทั้งนั้น หน้าโต๊ะขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ เด็ก ๆ จะเขียนหนังสือทีก็ต้องเอาแผ่นไม้มารอง...”
“ตอนนี้ดีแล้ว... ตอนนี้ดีแล้ว...”
ระหว่างที่ครูใหญ่เฒ่าพูด ดวงตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง
หวังต้าเหลยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตาแดงเช่นกัน
“ครูใหญ่โจว ทั้งหมดนี้เป็นน้ำใจของดาเซิ่งครับ”
“ดาเซิ่งเอ๊ย...” ครูใหญ่โจวกุมมือสวีเซิ่งไว้ “เธอกับภรรยา... เป็นคนดีเหลือเกิน...”
สวีเซิ่งเกาหัวอย่างเขิน ๆ
เช้าวันต่อมา โต๊ะเก้าอี้นักเรียนทั้ง 50 ชุดถูกขนขึ้นรถบรรทุกจนหมด
ขบวนรถมุ่งหน้าไปโรงเรียนอย่างเอิกเกริก
พอรถแล่นมาถึงหน้าโรงเรียน
ครูใหญ่โจวก็ยืนรออยู่ตรงนั้นก่อนแล้ว
เมื่อเห็นรถบรรทุกคันใหญ่แล่นมาทางโรงเรียน ครูใหญ่เฒ่าก็สูดลมหายใจแล้วตะโกนเสียงดังเข้าไปในโรงเรียนว่า
“ทุกคนรวมแถว! ทุกคนรวมแถว!”
ไม่ถึงสามนาที เด็ก ๆ ราว 200 คนจากโรงเรียนประถมหมู่บ้านดาวแดงก็ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบบนสนาม
เด็ก ๆ ยืดคอมองรถบรรทุกเก่า ๆ คันนั้นตาไม่กะพริบ
ในกระบะของรถบรรทุกแบบจี่เฟิง มีโต๊ะเก้าอี้ใหม่เอี่ยม 50 ชุดที่เพิ่งทาสีเคลือบเสร็จวางอยู่