ออกจากโรงพักมา ฟ้าก็เริ่มสางแล้ว
หยางเตอฝาจุดกล้องยาสูบตรงหน้าประตูโรงพัก สูบไปหนึ่งคำแล้วพูดกับสวีเซิ่งว่า “น้องดาเซิ่ง คืนนี้นายเด็ดขาดจริง ๆ”
“ลุงหยาง ไม่เด็ดขาดก็ไม่ได้หรอก” สวีเซิ่งยิ้มขื่น ๆ “ถ้าวันนี้ผมไม่เด็ดขาด ต่อไปโรงงานของผมคงไม่มีกฎระเบียบแล้ว”
หลี่เถี่ยซานตบไหล่สวีเซิ่งเบา ๆ “น้องดาเซิ่ง เป็นลูกผู้ชายจริง ๆ”
จ้าวหม่านชางดันแว่นสายตายาว “ดาเซิ่ง เรื่องนี้พวกเราจะไม่เอาไปพูดข้างนอกหรอก ถ้าคนในหมู่บ้านถาม ก็บอกว่าพ่อแกออกไปรับจ้างทำงานเอง แล้วหกล้มขาหักเข้าโรงพยาบาลไป”
หวังฟู่กุ้ยพยักหน้ารัว ๆ “ใช่ ๆ ก็บอกไปแบบนั้นแหละ”
สวีเซิ่งมองผู้ใหญ่บ้านทั้งห้าคนแล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ
“ขอบคุณลุง ๆ ทุกคนครับ”
……
ตอนกลับถึงหมู่บ้านดาวแดง ฟ้าก็สว่างเต็มที่แล้ว
กู้หวยโหรวยืนรอเขาอยู่หน้าประตูรั้วตลอดทั้งคืน ขอบตาแดงก่ำ พอเห็นสวีเซิ่งกลับมา เธอก็โผเข้าไปกอดเขา
“ดาเซิ่ง... ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไร” สวีเซิ่งโอบเธอไว้ “หวยโหรว เรื่องเรียบร้อยแล้ว”
กู้หวยโหรวเงยหน้ามองเขา “พ่อ...”
“อยู่โรงพักแล้ว” สวีเซิ่งตอบเสียงเรียบ “น้องรองก็ไปด้วย”
กู้หวยโหรวเม้มริมฝีปาก น้ำตาหยดลงมาทีละเม็ด
“ดาเซิ่ง... นายคง... เสียใจมากใช่ไหม?”
สวีเซิ่งก้มหน้า ซุกหน้าลงกับเส้นผมของกู้หวยโหรว
ผ่านไปนาน เขาถึงเอ่ยปาก
“หวยโหรว ผมไม่เสียใจ”
กู้หวยโหรวกอดเขาแน่นขึ้น
ในลานบ้าน ตาเนี้ยหลี่อุ้มเหนียนโหรวออกมาจากห้องด้านใน พอเห็นสองสามีภรรยาเป็นแบบนี้ก็รู้กาลเทศะ ถอยกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง