หวังชุ่ยเหลียนชะงักไป “แกเนี่ยนะ? จะไปรับซื้อของเก่า?”
“ใช่แล้วแม่!” สวีอันกั๋วตบอกผาง “พี่ใหญ่ทำได้ ทำไมผมจะทำไม่ได้? ผมจะไปหาเงิน ซื้อของอร่อย ๆ มาให้แม่กิน!”
ดวงตาหวังชุ่ยเหลียนเป็นประกาย
“ลูกแม่มีความทะเยอทะยานจริง ๆ!” นางรวบสวีอันกั๋วเข้ามากอด “พี่แกคนเนรคุณนั่นหาเงินได้ แกก็หาได้! เผลอ ๆ อาจหาได้มากกว่าเขาด้วยซ้ำ!”
พ่อเฒ่าสวีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แค่นหัวเราะ “เขาเนี่ยนะ? ช่างเถอะ”
“ตาเฒ่า!” หวังชุ่ยเหลียนไม่พอใจ “ทำไมถึงไปส่งเสริมคนอื่นแล้วบั่นทอนกำลังใจลูกตัวเองล่ะ? ลูกสามฉลาดขนาดนั้น จะทำเรื่องแค่นี้ไม่สำเร็จได้ยังไง?”
พ่อเฒ่าสวีขี้เกียจจะสนใจนาง ได้แต่สูบยาเส้นดังฟืดฟาด
สวีอันกั๋วไม่สนว่าพ่อเฒ่าจะคิดอย่างไร เริ่มจัดเตรียมข้าวของของตัวเอง
เขาคุ้ยหากระสอบป่านเก่า ๆ จากในบ้านมาใบหนึ่ง แล้วหยิบไม้คานหาบมาด้วย ก่อนจะออกเดินทางพร้อมตะโกนเรียกลูกค้า
“รับ—ซื้อ—ของ—เก่า—จ้า—”
“เศษทองแดงเศษเหล็ก หนังสือพิมพ์เก่า—เอามาขายกันได้จ้า—”
เสียงแหบแห้งของสวีอันกั๋ว พอเริ่มตะโกนเรียกขายก็ฟังเหมือนเสียงคนเชือดหมู
เขาเริ่มจากบ้านตระกูลหวังทางตะวันออกของหมู่บ้าน
บ้านตระกูลหวังมีหญิงชราคนหนึ่ง ปกติเป็นคนดี
“อ้าว นี่ลูกสามนี่นา?” หญิงชราเปิดประตูออกมาดู “มาทำอะไรล่ะ?”
“คุณยายครับ! ผมมารับซื้อของเก่า! ที่บ้านมีเศษทองแดงเศษเหล็กไหมครับ? ผมให้ราคาสูงเลย!”