“ตึง ตึง ตึง——!”
จากนั้น เสียงแหบแห้งราวกับกระทะทองแดงก็ดังขึ้นจากลำโพงใหญ่ประจำหมู่บ้าน:
“ชาวบ้านทุกคน! ชาวบ้านทุกคนฟังทางนี้! ขอประกาศข่าวสำคัญ!”
“คือว่า... เอกสารจากข้างบนลงมาแล้ว! หมู่บ้านเราจะเริ่มปฏิบัติแบ่งที่ดินให้ครัวเรือนแล้ว! ก็คือจะแบ่งที่ดินกันแล้วไง!”
“ให้หัวหน้าครอบครัวทุกครัวเรือน รีบมาชุมนุมกันที่ลานตากข้าวหน้าหมู่บ้าน! เราจะจับฉลากแบ่งที่ดินกัน!”
ทุกคนต่างตื่นเต้นดีใจกันสุดขีด
เพราะนี่หมายความว่า ต่อไปนี้ไม่ต้องแย่งข้าวกินจากหม้อกลางอีกต่อไป! หมายความว่าต่อไปนี้ทุกคนจะได้ทำไร่ไถนาของตัวเอง ขยันมากได้มาก ไม่ต้องมาเลี้ยงพวกขี้เกียจที่คอยฉกฉวยผลประโยชน์ของคนอื่นอีกแล้ว!
สำหรับชาวบ้านแล้ว ที่ดินคือเส้นชีวิตเลยนะ!
สวีเซิ่งได้ยินประกาศนี้ ดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย
จริงตามที่คาด ประตูบ้านก็ถูกผลักออกอย่างแรง เสียงหัวเราะเยาะเย้ยก็ดังลอดเข้ามา
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! พ่อ! แม่! พวกท่านได้ยินไหม? แบ่งที่ดินแล้ว! พวกเราจะรวยแล้ว!”
เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งใส่เสื้อเชิ้ตลายดอก เดินเตาะแตะอย่างทะเยอทะยานเข้ามา
คน ๆ นี้ก็คือลูกชายคนที่สามผู้เกเรของบ้านสวี — สวีอันกั๋ว
เจ้าเด็กนี่ทั้งวันเอาแต่มั่วสุมกับพวกเพื่อนชั่ว ก่อเรื่องขโมยของ ต่อยตี มีแต่เรื่องเลว ๆ ที่มันไม่ทำ
แต่ในสายตาของพ่อแม่ตาสองคนของบ้านสวี นี่กลับเรียกว่า “ไปได้สวย”
ตอนนี้ พ่อเฒ่าสวีและหวังชุ่ยเหลียนก็รีบวิ่งออกมาจากครัว บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่กลั้นไม่อยู่