รวมกันแล้วใช้เงินไปกว่าสี่สิบหยวน
สวีเซิ่งเข็นรถเข็นที่บรรทุกสินค้าเต็มคัน มุ่งหน้ากลับหมู่บ้าน
แต่เขาไม่ได้กลับหมู่บ้านดาวแดง หากตรงไปยังหมู่บ้านข้างเคียงอย่างหยางเจียวา
หยางเจียวาอยู่ห่างจากหมู่บ้านดาวแดงประมาณสองจุดห้ากิโลเมตร เป็นหมู่บ้านขนาดกลาง ชาวบ้านไม่ได้ร่ำรวยนัก แต่ก็พอมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ไม่ลำบาก
ที่สำคัญกว่านั้น สวีเซิ่งยังไม่เคยมาทำการค้าที่หมู่บ้านนี้มาก่อน
เมื่อมาถึงใต้ต้นหลิวใหญ่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านหยางเจียวา สวีเซิ่งก็จอดรถเข็น
เขาหยิบแผ่นไม้ที่เขียนคำโฆษณาเอาไว้ออกจากรถเข็น
บนแผ่นไม้มีตัวอักษรใหญ่ที่เขาเขียนขึ้นใหม่ว่า
“หลอดยาสีฟันแลกของดี! ครีมหอย ครีมสโนว์มาถึงแล้ว!”
ด้านล่างยังมีตัวอักษรเล็กอีกสองสามบรรทัด
“หลอดยาสีฟันห้าหลอด แลกยางรัดผมหนึ่งเส้น!”
“หลอดยาสีฟันสิบหลอด แลกครีมหอยหนึ่งกระปุก!”
“หลอดยาสีฟันยี่สิบหลอด แลกครีมสโนว์หนึ่งกล่อง!”
“หลอดยาสีฟันห้าสิบหลอด แลกลูกกวาดนมตัวกระต่ายใหญ่หนึ่งชั่ง!”
สวีเซิ่งตั้งแผ่นไม้ไว้บนรถเข็น จากนั้นกระแอมเบา ๆ ก่อนตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดัง