พอตระกูลสวีกลับไปแล้ว บรรยากาศในลานบ้านกลับยิ่งคึกคักขึ้นกว่าเดิม
ผู้ใหญ่บ้านหวังต้าเหลยลุกขึ้นยืน ชูแก้วเหล้าขึ้นแล้วกล่าวว่า “พี่น้องชาวบ้านทุกคน! ดาเซิ่งเป็นความภาคภูมิใจของหมู่บ้านดาวแดงเรา! มาเถอะ ขอให้ชีวิตหลังจากนี้ของดาเซิ่งรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน!”
“ดี!”
“ชนแก้ว!”
ผู้คนทั่วทั้งลานส่งเสียงโห่ร้องพร้อมกัน
สวีเซิ่งถือแก้วเหล้า เดินชนแก้วกับชาวบ้านทีละคน
เขาดื่มอย่างเต็มที่
ไม่ใช่แค่เพราะเหล้ารสดี แต่ยังเพราะความเคารพที่มาจากใจจริง
ชาติก่อนเขามีชีวิตอยู่มาหลายสิบปี ไม่เคยได้ลิ้มรสความรู้สึกของการได้รับความเคารพเช่นนี้เลย
ชาตินี้ เขาจะดื่มด่ำกับความรู้สึกนี้ให้เต็มที่
เหล้าผ่านไปสามรอบ กับข้าวกินไปห้ารส
คนเฒ่าหลายคนนั่งอยู่ตรงนั้น หรี่ตามองสวีเซิ่งพลางชวนคุยว่า
“ดาเซิ่ง เอ็งทำมาค้าขายเก่งจริง ๆ นะ!”
“คุณลุงชมเกินไปแล้วครับ!”
“ไม่ได้ชมเกินไปหรอก!” ชายชราโบกมือ “ลุงจะบอกให้ บ้านลุงก็มีเศษเหล็กเศษทองแดงเก่า ๆ สะสมมาหลายปีแล้ว ทิ้งก็เสียดาย เอ็งช่วยลุงจัดการให้หน่อยได้ไหม?”
ดวงตาของสวีเซิ่งเป็นประกาย
มาแล้ว! นี่แหละโอกาส!