ออกจากตัวอำเภอมา สวีเซิ่งก็ไปยังหมู่บ้านที่อยู่ใกล้ตัวอำเภอที่สุดอย่างหลี่เจียถุน ซึ่งเป็นหนึ่งในหมู่บ้านที่ร่ำรวยกว่าหมู่บ้านอื่น ๆ ในละแวกนี้
ในหมู่บ้านมีเตาเผาอิฐ ซึ่งสร้างรายได้ให้หมู่บ้านไม่น้อย ชาวบ้านจึงมีเงินเหลือใช้กันพอสมควร
พอถึงทางเข้าหมู่บ้านหลี่เจียถุน สวีเซิ่งก็จอดรถเข็นไว้ใต้ต้นจันทราใหญ่
เขาแก้เชือกที่มัดอยู่บนรถเข็นออก แล้วค่อย ๆ จัดของชิ้นเล็กชิ้นน้อยออกมาทีละชิ้น
แก้วน้ำชาเคลือบวางเรียงเป็นแถว ยางรัดผมแขวนเรียงเป็นแถว หวีไม้กับกิ๊บติดผมวางเรียงเป็นแถว กะละมังใบเล็กกับถ้วยใบเล็กก็วางเรียงเป็นแถว
ตรงมุมหนึ่งของรถเข็น เขายังตั้งแผ่นไม้ไว้เป็นพิเศษ
บนแผ่นไม้มีตัวอักษรตัวใหญ่ที่เขาใช้ดินสอถ่านเขียนตอนอยู่ที่สถานรับซื้อของเก่า
หลอดยาสีฟันแลกของดี!
เขียนเสร็จแล้ว สวีเซิ่งก็กระแอมเคลียร์คอ ก่อนเริ่มตะโกนเรียกลูกค้า
“มาดูเร็ว มาดูกันเร็ว!”
“หลอดยาสีฟันที่บ้านอย่าทิ้งนะ เอามาแลกของดีได้!”
“หลอดยาสีฟันหนึ่งหลอดแลกยางรัดผมหนึ่งเส้น! สองหลอดแลกหวีหนึ่งอัน! ห้าหลอดแลกแก้วน้ำชาเคลือบหนึ่งใบ!”
“มาดูกันเร็ว!”
เสียงตะโกนดังขึ้นทีเดียว คนในหมู่บ้านก็ถูกดึงดูดให้มาสนใจ
ปกติในหมู่บ้านไม่ค่อยมีเรื่องครึกครื้น พอจู่ ๆ มีคนมาตะโกนขายของ จึงกลายเป็นจุดสนใจขึ้นมาทันที
คนแรกที่เข้ามาคือเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อายุราวเจ็ดแปดขวบ ผมถักเปียสองข้าง ยืนอยู่ข้างรถเข็นอย่างหวาด ๆ
ดวงตาของเธอจับจ้องยางรัดผมสีแดงที่วางเรียงอยู่เป็นแถว
“คุณลุง...” เธอถามเสียงเบา “แลกได้จริงหรือเปล่าคะ?”
สวีเซิ่งย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ยิ้มมองเธอ