“โรงงานนี้ก็อยู่ใต้การดูแลของหน่วยงานข้างบนด้วยเหรอ?”
“เพิ่งขึ้นทะเบียนเมื่อเดือนที่แล้วครับ”
เจิ้งเฮ่อหมิงขานรับ “อืม” แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
เขายื่นมือผลักประตูใหญ่ของโรงงาน
เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ก่อนประตูไม้จะเปิดออก
กลิ่นอากาศสดชื่นกับกลิ่นผ้าลอยเข้ามาปะทะหน้า
เจิ้งเฮ่อหมิงหรี่ตาลงเล็กน้อย
พื้นโรงงานปูด้วยกระเบื้องสีขาว
ทุกเช้า เหล่าช่างปักจะใช้ผ้าขี้ริ้วเช็ดกระเบื้องจนสะอาดเอี่ยม ไม่ต่างจากพื้นห้างสรรพสินค้าในเมืองเอกของมณฑล
ช่างปักทั้ง 45 คนสวมเสื้อกาวน์สีขาว
เสื้อกาวน์เหล่านั้นสวีเซิ่งส่งมาจากเฉินจื้อหมิงที่เซี่ยงไฮ้เมื่อหลายวันก่อน คนละตัว ทุกเช้าต้องเปลี่ยนก่อนเริ่มงานแปดโมง และถอดเก็บก่อนเลิกงาน
บนอกของช่างปักทุกคนมีป้ายหมายเลขทำจากแผ่นเหล็ก
หมายเลข 1 หมายเลข 2 หมายเลข 3... ไล่ไปจนถึงหมายเลข 45
บนโต๊ะทำงานแต่ละตัวมีเสื้อผ้าที่กำลังทำอยู่เพียงชิ้นเดียว ส่วนอุปกรณ์อื่น ๆ จัดเก็บไว้ในกล่องเหล็กใบเล็กอย่างเป็นระเบียบ
“แค่ก ๆ”
เสียงชราดังมาจากประตูด้านข้างโรงงาน
ช่างโจวสวมเสื้อกาวน์สีขาว เดินออกมาจากหลังโต๊ะตัดผ้า
ในมือเขาถือกรรไกรตัดผ้าอยู่หนึ่งเล่ม
พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนที่หน้าประตู
“เอ๊ะ—?” แว่นของโจวหมิงหย่วนแทบจะไหลลงไปอยู่ปลายจมูก
“เจิ้งเฮ่อหมิง?!”
คนที่อยู่ตรงข้ามก็ตะลึงไปเช่นกัน
“โจว... โจวหมิงหย่วน?!”
ชายชราสองคนยืนอยู่คนละฟากของโรงงาน ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันอยู่ราวห้าวินาที
จากนั้นทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
“เหล่าโจว!”
“เหล่าเจิ้ง!”
“มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย?!”
“ฉันต่างหากที่ต้องถามว่าแกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”
เลขาโจวยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้างุนงง
สวีเซิ่งเดินออกมาจากโรงงาน เขาเองก็งงไม่แพ้กัน
พี่สะใภ้ต้าเหลยกระซิบถาม “พี่ดาเซิ่ง ตาแก่สองคนนี้...รู้จักกันเหรอ?”
สวีเซิ่งส่ายหน้า “ไม่รู้สิ ไปตามช่างอู๋ออกมาหน่อย”
อู๋จิ่งซานเดินออกมาจากหลังแผนกรีดผ้า พอเห็นคนหน้าประตูโรงงานก็ชะงักไปเช่นกัน
“เหล่าเจิ้ง?!”
เจิ้งเฮ่อหมิงเห็นอู๋จิ่งซานแล้วอ้าปากค้างจนแทบยัดไข่เข้าไปได้ทั้งฟอง
“เหล่าอู๋! แกก็มาที่นี่ด้วยเหรอเนี่ย?!”
“อะไร แกก็อยากมาร่วมวงด้วยหรือไง?” อู๋จิ่งซานเดินเข้ามาพลางหัวเราะร่า