เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนในตระกูลกู้เริ่มเตรียมตัวออกเดินทาง
สัมภาระมีเยอะมากจริง ๆ
นอกจากห่อผ้าใบใหญ่สามห่อที่หลินซู่เฟินเตรียมไว้แล้ว กู้เจิ้นหัวเองก็จัดกระเป๋าหนังใบเล็กอีกใบ ในนั้นใส่ทรัพย์สินทั้งหมดของเขาไว้
เหล้าชั้นดีหลายขวด บุหรี่ดี ๆ หลายคอตตอน แล้วก็เอกสารด้านอุตสาหกรรมที่ตั้งใจนำไปให้สวีเซิ่งโดยเฉพาะ
ทางด้านพี่สะใภ้รองก็วุ่นวายไม่แพ้กัน
เฉินซิ่วเฟินนอนไม่ค่อยหลับตลอดคืน พลิกตัวไปมาพลางคิดทบทวน
เธอคิดว่าเรื่องเมื่อวันก่อน ทำให้ตัวเองเสียหน้าไปไม่น้อย
จะกู้หน้ากลับมายังไงดี? เธอคิดอยู่ทั้งคืน จนได้แผนหนึ่งขึ้นมา นั่นคือไปชนบทด้วย
“แม่” ตอนช่วยหลินซู่เฟินอยู่ในครัว เธอก็เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง “รอบนี้แม่กับพ่อกลับไป หนูกับเจี้ยนจวินไปด้วยได้ไหม?”
หลินซู่เฟินชะงัก “พวกเธอจะไปชนบทด้วยเหรอ?”
“อืม” พี่สะใภ้รองเม้มปาก “ยังไงน้องสาวก็คลอดลูกทั้งที ฉันเป็นพี่สะใภ้ก็ควรไปเยี่ยมสักหน่อย”
หลินซู่เฟินมองเธออย่างสงสัย
หญิงชราใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต เคยเห็นคนมาสารพัดแบบ
แค่นี้จะมองไม่ออกหรือว่าในใจพี่สะใภ้รองกำลังคิดอะไรอยู่
แต่หญิงชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ไปสิ หวยโหรวเห็นพวกเธอแล้วก็คงดีใจ”
พี่สะใภ้รองขานรับ “ค่ะ” แล้วหันกลับไปเตรียมตัวที่ห้องทันที
ระหว่างเก็บของในห้อง เธอก็กระซิบกับกู้เจี้ยนจวินว่า
“พี่รอง รอบนี้เราต้องเตรียมของไปให้เยอะหน่อยนะ”
“ของอะไร?”
“น้ำยาฆ่าเชื้อ” พี่สะใภ้รองนับนิ้ว “ขนมปังกรอบเกรดดี ยากันยุง น้ำหอมกันยุง กระดาษชำระ...”