การเดินทางจากเมืองหลวงมณฑลกลับหมู่บ้านดาวแดงครั้งนี้ รถต้าเจี่ยฟ่างวิ่งอยู่นานถึงหนึ่งวันกับหนึ่งคืนเต็ม ๆ
พอรถเข้าเขตอำเภอ ก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนสายเล็กในชนบท
หลังฤดูเก็บเกี่ยว ในทุ่งนาทั้งสองข้างทางยังมีตอซังข้าวโพดเรียงเป็นแถว ลมพัดผ่านเกิดเสียงซู่ซ่า
สวีเซิ่งหรี่ตามองคันนาอยู่นอกหน้าต่าง ในหัวเริ่มคิดคำนวณเรื่องที่ต้องจัดการหลังกลับถึงหมู่บ้าน
อย่างแรกคือต้องปรับปรุงบ้านพัง ๆ สามหลังในบ้านต้นตระกูลให้กลายเป็นแบบที่เห็นอยู่ตอนนี้
บ้านพวกนี้เขาได้มาจากสวีเฉ่าเกิน พ่อของตัวเอง เมื่อครึ่งปีก่อน
ตอนซื้อ สวีเฉ่าเกินยังหัวเราะเยาะว่าเขาโง่ บ้านพัง ๆ สามหลังตั้งอยู่ตรงหัวหมู่บ้านฝั่งตะวันออก ต่อให้เอาไว้ผูกสัตว์เลี้ยงก็ยังไม่เหมาะ
ชาติที่แล้ว สวีเซิ่งได้แต่มองถนนหลวงสายมณฑลตัดผ่านที่ดินผืนนี้ แล้วราคาก็พุ่งขึ้นหลายสิบเท่าในชั่วข้ามคืน
ตอนนี้ที่ดินผืนนี้อยู่ในมือเขาแล้ว ก่อนหน้านี้ที่ยังไม่ยอมแตะต้องก็เพราะอยากเก็บไว้ทำเรื่องใหญ่
ถึงเวลาแล้ว
“ต้าจู้ กลับไปพักสักวันก็พอ ตั้งแต่วันถัดไปค่อยตามฉันไปส่งของสักสองสามเที่ยว”
“ได้เลย!”
……
รถเข้าไปถึงหมู่บ้านก็เป็นเวลาเที่ยงพอดี
สวีเซิ่งไม่ได้กลับเข้าบ้าน แต่ขับตรงไปจอดหน้าบ้านหวังต้าเหลย
หวังต้าเหลยนั่งยอง ๆ อยู่บนธรณีประตู กำลังกินบะหมี่ชามใหญ่ พอเห็นสวีเซิ่งลงจากรถก็วางชามลงกับพื้นแล้วลุกขึ้น “ดาเซิ่ง! ในที่สุดก็กลับมาสักที เป็นไงบ้าง?”