“อะไรของเธอของฉัน!” หลินซู่เฟินถลึงตาใส่ “นี่เป็นของที่แม่เก็บไว้ให้แกอยู่แล้ว!”
หญิงชราสวมกำไลให้ลูกสาวด้วยตัวเอง
กำไลหยกอยู่บนข้อมือขาวสะอาดของกู้หวยโหรว สีเขียวใสแวววาว เนื้อหยกโปร่งแสงสวยงาม
ตาเนี้ยหลี่ชะโงกเข้ามาดูใกล้ ๆ แล้วสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
“โอ๊ย หวยโหรว กำไลวงนี้ของแท้เลยนะ!”
เฉินซิ่วเฟินถือถ้วยชาเดินเข้ามา สายตาเหลือบมองกำไลวงนั้น แล้วตัวแข็งทื่อไปอีกครั้ง
เธอเป็นสะใภ้บ้านนี้มาหลายปี หลินซู่เฟินไม่เคยเอากำไลวงนี้ออกมาให้เห็นเลย
เดิมทีเธอคิดว่าหญิงชราเก็บไว้ให้หลานสาว ที่ไหนได้...
เฉินซิ่วเฟินกลืนน้ำลาย แล้ววางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบา ๆ
ฝีมือทำอาหารของตาเนี้ยหลี่เป็นอันดับหนึ่งทั่วหมู่บ้านดาวแดง
ไม่ถึงชั่วโมง อาหารก็เต็มโต๊ะ
เนื้อสามชั้นผัดน้ำมัน ไก่ป่าตุ๋นซีอิ๊ว ไก่ตุ๋นโสมป่าซุปใส ปลาหลีเปรี้ยวหวาน ไข่ผัด ผัดผักสามอย่าง หมูต้มผักกาดดอง โจ๊กข้าวฟ่าง...
กับข้าวแปดอย่าง ซุปหนึ่งหม้อ ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น
โสมป่าต้นนั้นเป็นส่วนที่เหลือจากครึ่งหนึ่งซึ่งสวีเซิ่งหอบกลับมาจากเมืองเอก ตาเนี้ยหลี่โยนลงไปในหม้อตุ๋นไก่ทั้งต้น แล้วเคี่ยวอยู่นานสามชั่วโมง
ไก่ป่าตัวนั้น หลี่เถี่ยซานเอามาส่งจากหลี่เจียถุนเมื่อวันก่อน ตั้งใจเอามาบำรุงร่างกายให้กู้หวยโหรวโดยเฉพาะ
กู้เจิ้นหัวนั่งลงข้างโต๊ะ กวาดตามองอาหารรอบหนึ่ง
เขากินอาหารโรงอาหารในหมู่บ้านพักครอบครัวของคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลมาทั้งชีวิต ของดีของอร่อยอะไรไม่เคยเห็นบ้าง