ทุกคนขึ้นรถจี๊ป มุ่งหน้าไปยังจุดรับฝากขายทางตะวันตกของหมู่บ้านก่อน
เพิ่งขับมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน ลุงเฒ่าหลี่ก็ลุกขึ้นจากม้านั่งหน้าบ้านพอดี
“ดาเซิ่ง! เช้าขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ลุงหลี่ ผมพาพ่อตามาเดินดูรอบ ๆ น่ะ”
พอได้ยินคำว่าพ่อตา ดวงตาของลุงเฒ่าหลี่ก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที
เขารีบวางกล้องยาสูบลง แล้ววิ่งปรู๊ดเข้ามาหา
“คุณพ่อตาครับ! สวัสดีครับคุณพ่อตา!”
กู้เจิ้นหัวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบยื่นมือออกไป
“สวัสดีครับคุณลุง”
“โอ๊ย คุณพ่อตาเกรงใจเกินไปแล้วครับ!” ลุงเฒ่าหลี่จับมือกู้เจิ้นหัว “เจ้าดาเซิ่งนี่เป็นคนใจบุญที่สุดในหมู่บ้านดาวแดงของเรา คนทั้งหมู่บ้านซาบซึ้งในน้ำใจของเขากันหมด!”
“คุณพ่อตาคงไม่รู้ ดาเซิ่งบริจาคโต๊ะเก้าอี้ให้โรงเรียน วางกฎระเบียบให้ห้าหมู่บ้าน แถมยังหางานให้ลูกชายสองคนของผมด้วย...”
“ลูกชายสองคนของผมทำงานที่จุดรับฝากขาย เดือนหนึ่งได้สิบห้าหยวน แถมมีข้าวกลางวันให้กินด้วย! สมัยนี้จะไปหางานดี ๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนอีกล่ะครับ!”
“คุณพ่อตามีลูกสาวดีจริง ๆ ครับ! ถ้าดาเซิ่งไม่ได้แต่งกับลูกสาวคุณ ชีวิตเขาจะรุ่งเรืองแบบนี้ได้ยังไง!”
กู้เจิ้นหัวฟังลุงเฒ่าหลี่พูดเป็นชุดจนมึนไปหมด ขณะเดียวกันในใจก็อดภูมิใจขึ้นมาไม่ได้
ลูกสาวของเขา ตาถึงจริง ๆ!
พอพูดจนจบ ลุงเฒ่าหลี่ก็หยิบกล้องยาสูบขึ้นมาอีกครั้ง แล้วส่งบุหรี่มวนหนึ่งให้กู้เจิ้นหัว
กู้เจิ้นหัวรับมา พลิกดูเล็กน้อย
“บุหรี่มวนเหรอ?”
“แหะ ๆ ดาเซิ่งซื้อให้ผมน่ะ” ลุงเฒ่าหลี่หัวเราะแหะ ๆ “ทั้งชีวิตนี้ผมเคยสูบบุหรี่มวนแค่สองครั้ง ครั้งแรกตอนลูกชายคนโตแต่งงาน อีกครั้งก็เป็นบุหรี่กล่องนี้ที่ดาเซิ่งซื้อให้”