สวีเซิ่งทั้งขำทั้งจนใจ “คุณอาทั้งสี่ นี่เราแค่เปิดป้าย ไม่ได้ไปรบสักหน่อย”
“เปิดป้ายแล้วไง?” หยางเตอฝาถลึงตา “เปิดป้ายก็คือออกรบ! ศักดิ์ศรีของทั้ง 5 หมู่บ้านอยู่บนป้ายนั่นหมดแล้ว!”
สวีเซิ่งห้ามไม่ไหวจริง ๆ ได้แต่ปล่อยให้พวกเขาวุ่นวายกันไป
เช้าตรู่วันมะรืน สวีเซิ่งขับรถจี๊ปไปรับคนที่หน้าคอมมูน
รถยังไปไม่ถึง เขาก็มองเห็นรถ 2 คันจอดอยู่ในลานของคอมมูนแต่ไกล
คันหนึ่งคือรถกาซ-69 ของกู้เจี้ยนจวิน อีกคันคือรถวอลกาใหม่เอี่ยม
“เสี่ยวสวี!”
หลินซู่เฟินเป็นคนแรกที่กระโดดลงจากรถกาซ-69 พุ่งเข้ามาคว้าแขนสวีเซิ่งไว้ “หวยโหรวเป็นยังไงบ้าง? เด็กเป็นยังไงบ้าง? ไฉ่ไฉ่คิดถึงยายไหม?”
“แม่” สวีเซิ่งยิ้มพลางประคองหญิงชรา “ทุกคนสบายดีครับ หวยโหรวลงเดินได้แล้ว เด็กก็กินเก่งนอนเก่ง ส่วนไฉ่ไฉ่เอาแต่พูดถึงแม่ทุกวันเลย”
“ดีแล้ว ดีแล้ว...” ขอบตาของหลินซู่เฟินแดงขึ้นอีกครั้ง
กู้เจิ้นหัวลงจากรถวอลกา เดินเอามือไพล่หลัง ตามมาด้วยชายวัยกลางคน 2 คนในชุดจงซาน
“เสี่ยวสวี” กู้เจิ้นหัวกวักมือเรียก “ฉันจะแนะนำให้รู้จัก คนนี้คือหัวหน้าเฉียนจากบริษัทขนส่งประจำมณฑล ส่วนคนนี้คือหัวหน้าหลี่”
สวีเซิ่งรีบเดินเข้าไปหา “สวัสดีครับหัวหน้าเฉียน สวัสดีครับหัวหน้าหลี่”
หัวหน้าเฉียนเป็นชายร่างท้วมวัยประมาณ 50 ปี พอยิ้มตาก็หยีจนแทบเป็นเส้นเดียว “โอ้โห นี่สหายสวีเซิ่งใช่ไหม? สมคำร่ำลือจริง ๆ ทั้งหนุ่มทั้งมีความสามารถ!”
หัวหน้าหลี่อายุราว 40 กว่าปี สวมแว่นตาและดูสุภาพเรียบร้อย “ได้ยินเหล่ากู้พูดถึงคุณมานานแล้ว วันนี้ในที่สุดก็ได้เจอตัวจริงสักที”