ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม หวังต้าเหลยก็วิ่งหอบแฮกมาถึง
หลังฟังสวีเซิ่งอธิบายคร่าว ๆ ผู้ใหญ่บ้านเฒ่าก็ตื่นเต้นมาก และในความตื่นเต้นนั้นยังแฝงความซาบซึ้งใจอยู่หลายส่วน
เขารู้ดีว่า หากไม่ใช่เพราะสวีเซิ่ง หมู่บ้านของพวกเขาจะมีโอกาสแบบนี้ได้อย่างไร?
“หัวหน้าสำนักอู๋! ที่คุณบอกคือสำนักงานอุตสาหกรรมของจังหวัดจะร่วมมือกับหมู่บ้านเราจริง ๆ เหรอ?!”
“ใช่” หัวหน้าสำนักอู๋พยักหน้า “จะรับซื้อกันในระยะยาว”
หวังต้าเหลยตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ
สำนักงานอุตสาหกรรมของจังหวัด!
ถ้าเซ็นสัญญากันได้ หมู่บ้านดาวแดงของเราก็จะมีชื่ออยู่ในทะเบียนของจังหวัดแล้ว!
“ได้! ได้เลย!”
หวังต้าเหลยพยักหน้ารัว ๆ “ผมขอต้อนรับหัวหน้าสำนักอู๋ ในนามของชาวบ้านหมู่บ้านดาวแดงทุกคน ยินดีร่วมมือกับคุณครับ!”
หัวหน้าสำนักอู๋ยิ้ม “ผู้ใหญ่บ้านหวังพูดง่ายดีนะครับ”
ทุกคนกลับไปยังบ้านหลังเล็กของจุดรับฝากขายอีกครั้ง
หัวหน้าสำนักอู๋หยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสาร
“สหายสวี ผู้ใหญ่บ้านหวัง นี่คือหนังสือแสดงเจตจำนงการจัดหาสินค้าที่ทางสำนักงานร่างไว้ พวกคุณลองอ่านดูครับ”
สวีเซิ่งรับมาอ่าน
ในหนังสือแสดงเจตจำนงเขียนไว้ชัดเจนทุกอย่าง
หมู่บ้านดาวแดงจะใช้ชื่อการปรับพื้นที่ในเขตหมู่บ้านและก่อสร้างบ่อปลาของหมู่บ้านเป็นเหตุผล เพื่อจัดส่งดินทรายแดงให้โรงงานอุตสาหกรรมหนักขนาดใหญ่ 3 แห่งที่สำนักงานอุตสาหกรรมของจังหวัดกำหนดเป็นระยะยาว
ราคาต่อหน่วย: ตันละ 30 หยวน
วิธีจัดส่ง: ขึ้นอยู่กับปริมาณความต้องการ โดยสวีเซิ่งเป็นผู้รับผิดชอบขนส่ง หรือทางโรงงานจะส่งรถมารับเองก็ได้