ริมฝีปากของกู้หวยโหรวสั่นระริก เธอคิดว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเพียงความฝัน
เหนียนโหรวในอ้อมแขนเหมือนจะรู้สึกได้ว่าแม่ผิดปกติ จึงร้องไห้จ้าขึ้นมา
เสียงร้องนั้นทำให้กู้หวยโหรวหลุดจากภวังค์
ตาเนี้ยหลี่ตาไว รีบยื่นมือเข้ามา
「หวยโหรว เอาเด็กมาให้ฉัน รีบไปเร็ว!」
กู้หวยโหรวส่งเด็กทั้งสองเข้าอ้อมแขนตาเนี้ยหลี่ ก่อนรวบชายเสื้อบุนวมขึ้นแล้ววิ่งพรวดออกไปนอกประตูบ้าน
ทางด้านหลินซู่เฟินก็ลงจากรถแล้วเช่นกัน
หญิงชราเพิ่งยืนได้มั่นคง ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งออกมาจากประตูบ้าน
ผู้หญิงคนนั้นสวมเสื้อบุนวมสีแดงสะอาดสะอ้าน ผมรวบง่าย ๆ ด้วยผ้าผูกผมสีหน้าเธอยังซีดอยู่เล็กน้อย ทว่าดวงตากับคิ้วคู่นั้น...
หลินซู่เฟินอุทานเสียงหลง ขาอ่อนจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น
กู้เจิ้นหัวรีบคว้าแขนประคองเธอไว้จากด้านหลัง
「หวยโหรว! หวยโหรวของแม่!」
หลินซู่เฟินสะบัดมือสามีออก แล้ววิ่งโซเซไปข้างหน้า
แม่ลูกโผเข้าหากันตรงประตูบ้าน
กู้หวยโหรวพุ่งเข้าซบอกหลินซู่เฟิน ตัวสั่นไปทั้งร่าง
「แม่... แม่...」
หลินซู่เฟินกอดลูกสาวไว้แน่น พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ส่งเสียงรับซ้ำ ๆ ว่า 「อือ... อือ...」
ทั้งคู่กอดกันอยู่อย่างนั้น ไม่มีใครยอมปล่อยมือ
กู้หวยโหรวร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน
「แม่... หนูคิดว่าแม่ไม่ต้องการหนูแล้ว... หนูคิดว่า... หนูคิดว่า...」
「เด็กโง่... เด็กโง่เอ๊ย...」
หลินซู่เฟินร้องไห้พลางตบหลังลูกสาว 「แม่จะไม่ต้องการลูกได้ยังไง... แม่คิดถึงลูกมาตลอดสิบปี... สิบปีเชียวนะ...」