ภรรยาของเขาเป็นห่วงเขาจากใจจริง
“วางใจเถอะ”
สวีเซิ่งโอบกู้หวยโหรวเข้ามาในอ้อมแขน “ทางมณฑลกำชับแล้วว่าอย่าทำให้เอิกเกริก เราก็อ้างว่าจะปรับพื้นที่บ้านในเขตหมู่บ้าน แล้วค่อย ๆ ทำไป”
กู้หวยโหรวซบอยู่ในอ้อมแขนเขา ครู่ใหญ่จึงเอ่ยว่า “อาเซิ่ง ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ฉันก็เชื่อฟังคุณทั้งนั้น แค่กลัวว่าคุณจะเป็นอะไรไป”
“ยัยภรรยาบ๊องเอ๊ย” สวีเซิ่งจูบเบา ๆ ลงบนกระหม่อมของเธอ “ฉันจะดูแลคุณกับลูกให้ดี”
……
เช้าตรู่วันถัดมา สวีเซิ่งไปหาลุงเฒ่าหลี่ก่อน
ลุงเฒ่าหลี่อายุหกสิบกว่าแล้ว มีลูกชายสามคน ลูกคนโตแต่งงานมีครอบครัวและแยกบ้านออกไปอยู่ต่างหากแล้ว
.
ลูกคนรองอายุยี่สิบต้น ๆ ส่วนคนเล็กอายุสิบแปดสิบเก้า ทั้งคู่ยังอยู่บ้านช่วยลุงเฒ่าหลี่ทำนา
ครอบครัวยากจนแทบไม่มีจะกิน
ตอนสวีเซิ่งไปถึง ลุงเฒ่าหลี่กำลังผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน
“ลุงหลี่ อรุณสวัสดิ์ครับ!”
ลุงเฒ่าหลี่เงยหน้าขึ้น “อ้าว ดาเซิ่ง มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?”
“มาหาลูกชายสองคนของลุงครับ”
สวีเซิ่งยิ้มแย้ม “อยากจ้างพวกเขาไปทำงานที่จุดรับฝากขาย”
“อะไรนะ?!” ลุงเฒ่าหลี่ชะงัก “ดาเซิ่ง พูดจริงเหรอ?”
“จริงครับ!” สวีเซิ่งพยักหน้า “ค่าแรงวันละ 1 หยวน มีข้าวกลางวันให้หนึ่งมื้อ แล้วยังมีชุดทำงานให้ด้วย”
ดวงตาของลุงเฒ่าหลี่เบิกกว้างขึ้นทันที
วันละ 1 หยวน!
ลูกชายสองคนของเขาทำนากันทั้งปี ยังหาเงินได้ไม่กี่หยวนเลย!
“ดาเซิ่งเอ๊ย!” ลุงเฒ่าหลี่โยนขวานทิ้ง “นี่เป็นบุญคุณใหญ่หลวงเลยนะ!”