ช่วงบ่าย สวีเซิ่งพาหลิวต้าจู้ออกไปข้างนอกอีกครั้ง
ไปขนกระจก ปูนซีเมนต์ และไม้จากตัวอำเภอ
เมื่อไปถึงร้านเครื่องไม้หน้าห้างสรรพสินค้าในตัวอำเภอ เขาก็สั่งทำเก้าอี้เตี้ย 50 ตัว กับโต๊ะยาว 50 ตัว
พอเจ้าของร้านได้ยินว่าต้องการตั้ง 50 ชุดก็ตาโต “สหาย นี่คุณจะ...เปิดโรงเรียนเหรอ?”
“เปิดโรงงาน” สวีเซิ่งหยิบเงินมัดจำ 50 หยวนตบลงบนเคาน์เตอร์ “ภายในสามวันต้องส่งถึงหมู่บ้านดาวแดง ขาดแม้แต่ชิ้นเดียวก็ไม่ได้”
เจ้าของร้านพยักหน้าทันที “ได้เลย ไม่มีปัญหา”
ตอนกลับจากตัวอำเภอ ท้องฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว
รถต้าเจี่ยฟ่างบรรทุกกระจกกับปูนซีเมนต์เต็มคัน ก่อนแล่นเข้าหมู่บ้านอย่างมั่นคง
โคมไฟน้ำมันหน้าประตูบ้านต้นตระกูลสามห้องทางตะวันออกของหมู่บ้านถูกจุดไว้แล้ว
ลุงหวังพาลุงเฒ่าหลี่ จางมู่โถว และช่างไม้ฝีมือดีอีกหลายคนในหมู่บ้านมาถือค้อนกับสิ่ว ช่วยกันเคาะเสียงดังสนั่น
พอลุงหวังเห็นสวีเซิ่งลงจากรถ ก็รีบเดินเข้าไปหา “พี่เซิ่ง กลับมาแล้วเหรอ?”
“ลุงรอง เหนื่อยหน่อยนะ” สวีเซิ่งยื่นบุหรี่ให้ “งานคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”
“ทุบผนังกั้นเกือบเสร็จแล้ว” ลุงหวังเช็ดเหงื่อพลางตอบ “สามห้องทะลุถึงกันแล้ว ผนังสองด้านตรงกลางก็รื้อออกแล้ว เหลือแค่ติดตั้งหน้าต่างกระจกกับปูพื้น”
“ทำกันต่อทั้งคืนเลย” สวีเซิ่งพูดอย่างไม่อ้อมค้อม “ใครทำงาน เพิ่มค่าแรงวันละ 1 หยวน เดี๋ยวฉันให้หวยโหรวเอาข้าวมาให้”
พอลุงเฒ่าหลี่ได้ยินว่าจะได้เงินเพิ่มอีก 1 หยวน ดวงตาก็เป็นประกาย “พี่เซิ่ง งั้นคืนนี้พวกเราไม่นอนแล้ว ทำงานโต้รุ่งเป็นเพื่อนพี่เลย!”