สวีเซิ่งรับเอกสารมาเปิดอ่าน
บนเอกสารราชการหัวแดงประทับตราของสำนักงานการศึกษาอำเภอ ตัวหนังสือสีดำบนกระดาษขาวระบุว่า “แต่งตั้งสหายสวีเซิ่งเป็นที่ปรึกษาประจำระบบการศึกษาและวัฒนธรรมอำเภอชิงเหอ มีกำหนดวาระ 5 ปี”
หัวใจของสวีเซิ่งกระตุกวูบ
จาก “ที่ปรึกษาพิเศษ” เป็น “ที่ปรึกษาประจำ” ต่างกันแค่คำเดียว แต่ระดับตำแหน่งกลับต่างกันมาก
“ที่ปรึกษาพิเศษ” เป็นตำแหน่งชั่วคราว ส่วน “ที่ปรึกษาประจำ” อยู่ในตำแหน่งระยะยาว ในฐานะ “ที่ปรึกษาประจำ” เขามีสิทธิ์แสดงความคิดเห็นในที่ประชุมทุกแห่งของอำเภอ ถึงขั้นเข้าร่วมการประชุมบางส่วนของคณะกรรมการพรรคประจำอำเภอได้ด้วย
“ผู้อำนวยการหลิว นี่มัน...”
“ยังไม่ต้องรีบขอบคุณฉัน” ผู้อำนวยการหลิวยกมือห้าม “ของอย่างที่สอง”
ผู้อำนวยการหลิวหยิบเอกสารอีกฉบับออกมาจากกระเป๋าเอกสาร
“นี่คือประกาศจากกรมการศึกษาประจำมณฑล” เขากล่าว “ฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ทางมณฑลจะทดลองเปิด ‘โรงเรียนอาชีวศึกษา’ ในหลายอำเภอ กองทุนช่วยเหลือด้านการศึกษาของหมู่บ้านดาวแดงก็อยู่ในโครงการด้วย”
“อะไรนะ?” ดวงตาของสวีเซิ่งเป็นประกายขึ้น
“โรงเรียนอาชีวศึกษา” ผู้อำนวยการหลิวอธิบายอย่างไม่รีบร้อน “ไม่เหมือนโรงเรียนมัธยมทั่วไป เน้นฝึกช่างฝีมือโดยเฉพาะ จะเปิดสอนตัดเย็บ งานไม้ ช่างไฟฟ้า ซ่อมเครื่องจักร...ได้หมด”