กู้หวยโหรวเม้มปากยิ้ม ก่อนยื่นมือดันผ้าลายดอกในมือไปตรงหน้าซุนกุ้ยจือ
“ป้าคะ ลองจับเนื้อผ้าดูสิ”
ซุนกุ้ยจือตาเป็นประกาย ยื่นมือไปรับทันที
ผ้าลายดอกผืนนั้นเป็นผ้าตี๋เชว่เหลียงที่บ้านเดิมของกู้หวยโหรวส่งมา พื้นสีแดงแต้มดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ เนื้อผ้าลื่นมือ ผู้หญิงชนบทในยุคนี้คงแทบไม่มีโอกาสได้สัมผัสผ้าแบบนี้เลยตลอดชีวิต
“นี่...นี่ผ้าตี๋เชว่เหลียงเหรอ?”
“ค่ะ” กู้หวยโหรวพยักหน้า “บ้านเดิมส่งมาให้ ฉันใช้คนเดียวไม่หมดหรอกค่ะ”
“โอ๊ย!” ซุนกุ้ยจือเอาผ้าแนบแก้มแล้วถูเบา ๆ ดวงตาหยีเป็นเส้น “ลื่นจริง ๆ! ลื่นมาก!”
กู้หวยโหรวนั่งลงบนม้านั่งเตี้ยข้าง ๆ แล้วเปิดกระป๋องนมผงแง้มไว้
“ป้าคะ ชงนมผงให้หลานชายลองดื่มสักถ้วยไหม?”
“โอ๊ย ไม่ต้อง ๆ!” ปากซุนกุ้ยจือบอกว่าไม่ต้อง แต่สายตากลับจ้องกระป๋องไม่กะพริบ
“ป้าไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ” กู้หวยโหรวลุกขึ้น “น้ำอยู่ไหนคะ? ฉันชงให้เด็ก ๆ สักถ้วย”
“ฉันทำเอง ๆ!” ซุนกุ้ยจือรีบแย่งไปต้มน้ำ
สวีเซิ่งมองอยู่ข้าง ๆ แล้วอดขำในใจไม่ได้
เขาเดาความคิดของกู้หวยโหรวออกแล้ว ตอนนี้คิดว่า...เมียเขาเล่นไม้นี้เก่งกว่าเขาเยอะ
เมื่อครู่ตอนเขาเพิ่งเข้าบ้าน ซุนกุ้ยจือยังเชิดหน้าจะเอาเรื่องเขาอยู่เลย แต่พอกู้หวยโหรวเข้ามาไม่ถึงสิบนาที ยายแก่ก็วนเวียนอยู่รอบตัวเธอแล้ว
พอชงนมผงเสร็จ ซุนกุ้ยจือก็ยกถ้วย เรียกหลานชายสองคนเข้ามา
“เป่าเอ๋อร์! มานี่เร็ว ดื่มนม!”
เด็กผู้ชายสองคนเดินเข้ามาใกล้ แล้วซดนมอย่างเอร็ดอร่อย
กู้หวยโหรวอยู่ข้าง ๆ แต่สายตากลับเหลือบมองประตู