วันรุ่งขึ้น สวีเซิ่งเรียกแกนนำของโรงงานหงกวงมาประชุม
สถานที่ประชุมคือห้องประชุมในโรงงานฝั่งตะวันออก ห้องนี้เพิ่งจัดเตรียมขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ มีโต๊ะยาวหนึ่งตัว เก้าอี้แปดตัว และแผนที่อำเภอชิงเหอแขวนอยู่บนผนัง บนแผนที่ใช้ปากกาแดงวงหมู่บ้านห้าหมู่บ้าน ได้แก่ หมู่บ้านดาวแดง หยางเจียวา หลี่เจียถุน เจ้าจวง และหวังเจียวาว
เสิ่นหงเสียนั่งอยู่ทางขวามือของสวีเซิ่ง สวมชุดทำงานสีเทา
วันนี้เธอดูสดชื่นขึ้นมาก ใต้ตาก็ไม่คล้ำเท่าเดิมแล้ว
เจ้าจ้าวเถียะค้างนั่งอยู่ทางซ้าย มือถือสมุดบัญชีเล่มหนึ่ง
หวังต้าเหลยนั่งข้างเจ้าจ้าวเถียะค้าง สวมชุดจงซานสีน้ำเงินเข้มตัวที่ใส่เมื่อวาน เขาบอกว่าเก็บไว้ใส่ตอนประชุม
พี่สะใภ้ต้าเหลยนั่งอยู่ริมโต๊ะหน่อย เธอเป็นหัวหน้ากลุ่มผลิต วันนี้ลางานมาประชุม
อู๋จิ่งซาน หรือก็คือช่างอู๋ ก็มาด้วย เขานั่งตรงข้ามเสิ่นหงเสีย สวมแว่นสายตายาว
สวีเซิ่งเล่าเรื่องการประชุมที่ทำการอำเภอเมื่อวานให้ทุกคนฟังก่อน จากนั้นก็หยิบจดหมายของกู้เจิ้นหัวออกมาให้ทุกคนอ่านส่งต่อกัน
เมื่อจดหมายเวียนไปทั่วโต๊ะแล้ว ห้องประชุมก็เงียบลงชั่วครู่
“เซิ่งจื่อ” เสิ่นหงเสียเอ่ยขึ้นก่อน “ที่พ่อตานายพูดถูก ฉันทำงานในโรงงานสิ่งทอมาสิบปี เห็นโรงงานรับจ้างผลิตมาหลายแห่ง ช่วงสามถึงห้าปีแรกทำเงินได้เยอะ แต่พอนโยบายเปลี่ยน อีกฝ่ายก็ไม่สั่งสินค้าอีก โรงงานก็ล้มไปเลย”
“ฉันก็คิดแบบนั้น” สวีเซิ่งพยักหน้า “เพราะงั้นวันนี้ถึงเรียกทุกคนมา เพราะมีสามเรื่องที่อยากพูด”
เขาชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว
“ข้อแรก ชื่อแบรนด์ที่โรงงานของเราจดทะเบียนอย่างเป็นทางการคือ ‘เซิ่งโหรว’ ใช้คำว่าเซิ่งจากสวีเซิ่ง และคำว่าโหรวจากกู้หวยโหรว เมื่อคืนฉันกับหวยโหรวคุยกันเรียบร้อยแล้ว”