J:〔คุณลืมของไว้ที่นี่〕
หมิงอี๋เอนพิงหัวเตียง เสื้อคลุมผ้าไหมแท้แหวกออกเล็กน้อย เผยผิวขาวราวหิมะให้เห็นเพียงครึ่งหนึ่ง
หมิงอี๋:〔ทิ้งไปเถอะ〕
โจวฉงจิ่นใช้นิ้วแตะใบหน้าอ่อนนุ่มของลูกแมวบนยางรัดผมรูปแมว พลันนึกถึงเสียงครางแผ่วหวานของลูกแมวป่าตัวหนึ่ง ตอนที่ลูบไล้หน้าท้องของเขา
เขาคว้าเสื้อคลุมแล้วเดินออกจากยิมมวย
J:〔ผมนึกว่าอย่างน้อยคุณจะถามว่าทำของอะไรหาย〕
หลังขึ้นรถ อีกฝ่ายก็ยังไม่ตอบ
J:〔ผมก็ทำของบางอย่างหายไว้ที่บ้านคุณเหมือนกัน〕
คราวนี้เธอตอบกลับอย่างรวดเร็ว
หมิงอี๋:〔ไม่มี〕
โจวฉงจิ่นวางมือบนพวงมาลัย ถ่ายรูปส่งไปให้ ยางรัดผมรูปแมวที่ข้อมือเห็นเด่นชัดเป็นพิเศษ
J:〔มีสิ ลูกแมวป่าของผมหายไป ไม่ใช่คุณพาไปเหรอ〕
แววตาของโจวฉงจิ่นเจือความหยอกเย้า เขาสตาร์ตรถ หมุนพวงมาลัยแล้วขับออกจากลานจอด
แต่จนกระทั่งเขากลับถึงบ้านเก่า อีกฝ่ายก็ไม่ส่งข้อความมาอีกเลย
โจวฉงจิ่นลงจากรถ เดินเข้าห้องรับแขกแล้วเห็นว่าข้อความล่าสุดที่ส่งไปมีเครื่องหมายตกใจตามหลัง
อีกฝ่ายเปิดการยืนยันเพื่อน คุณยังไม่ใช่เพื่อนของเขา
“หึ!”
โจวฉงจิ่นโมโหจนหัวเราะออกมา พอเงยหน้าก็เห็นโจวปิ่งเชียนเดินลงมาจากบันได
“พี่ครับ”
เขาก้าวเข้าไปหา รอจนโจวปิ่งเชียนรินเหล้าเสร็จ ก็ยื่นมือไปหยิบแก้วก่อน
“ดึกขนาดนี้ยังดื่มเหล้าอีก อารมณ์ไม่ดีเหรอครับพี่?”
โจวฉงจิ่นถือแก้วเหล้า เผยให้เห็นยางรัดผมรูปแมวที่ข้อมือ
“เรื่องงานพี่เก่งไปหมดทุกอย่าง หรือว่าเป็นเพราะผู้หญิงครับ?”
แววตาของโจวปิ่งเชียนนิ่งเรียบ ราวกับไม่ทันสังเกตเห็นยางรัดผมเส้นนั้น
หรืออาจเห็นแล้ว แต่จำไม่ได้เลยต่างหาก
เขาไม่ได้ตอบคำถามไร้สาระนั้นเช่นกัน
“พรุ่งนี้มีงานเลี้ยงของตระกูลจง อย่าลืมไปให้ตรงเวลา”
โจวปิ่งเชียนรินเหล้าให้ตัวเองอีกแก้ว ก่อนเดินขึ้นชั้นบน