หมิงอี๋พยักหน้า «ได้สิ แต่ฉันไม่ได้เอาเสื้อผ้ามา»
«เดี๋ยวผมให้คนเอามาให้» จงซวี่นึกอะไรขึ้นได้ จึงหันกลับมากวาดตามองหมิงอี๋อีกครั้ง
หมิงอี๋หันหลังไปแล้ว เธอก้มตัวเปิดกระเป๋าเก็บของ แนวสะโพกกลมกลึงใต้กระโปรงเผยให้เห็นเรียวขาตรงเพรียวในถุงน่อง
จงซวี่ละสายตา ก่อนส่งขนาดเสื้อผ้าให้พนักงาน
«ท่านประธาน นี่เสื้อผ้าของคุณค่ะ» หมิงอี๋เก็บของเรียบร้อยแล้วจึงหยิบเสื้อโปโลเล่นกอล์ฟสีดำสนิท กางเกงลำลองขายาวรุ่นเดียวกัน รองเท้ากอล์ฟโดยเฉพาะ และถุงมือหนังออกมา
เพราะมีอาการรักความสะอาดอยู่บ้าง จงซวี่จึงไม่ใช้เสื้อผ้าที่เตรียมไว้ในล็อกเกอร์เก็บของสำหรับแขกวีไอพี
«งั้นฉันออกไปรอข้างนอกนะ»
หลังวางเสื้อผ้าลง หมิงอี๋กวาดตามองแผ่นหลังของชายหนุ่ม สายตาหยุดลงตรงช่วงเอวและสะโพก
น่าเสียดาย ตอนนี้ยังไม่ได้กิน
……
เมื่อออกจากห้องแต่งตัว
พนักงานเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแบบมืออาชีพ «คุณหมิงใช่ไหมคะ นี่เป็นเสื้อผ้าที่ประธานจงให้เรานำมาส่งค่ะ»
พนักงานผายมือ «ห้องแต่งตัวผู้หญิงอยู่ทางนี้ค่ะ»
«ขอบคุณค่ะ» วันนี้หมิงอี๋มาแน่นอนว่าไม่ได้ตั้งใจจะนั่งรอเฉย ๆ อยู่ในห้องพัก
เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย เธอมองตัวเองในกระจก
ท่อนบนเป็นเสื้อโปโลคอปกเข้ารูปสีขาวนวล ไม่มีลวดลายฉูดฉาด ชายเสื้อสอดเข้าไปในกางเกงกระโปรงเล่นกอล์ฟเอวสูงสีน้ำเงินเข้มจนหมด
กระโปรงด้านนอกทรงเอเรียบง่าย ยาวเลยเข่าลงมาเล็กน้อย ด้านในมีซับในเป็นกางเกงขาสั้นในตัว จะก้าวขายาว ๆ หรือก้มตัวก็ไม่รู้สึกติดขัด
หมิงอี๋สวมหมวกกันแดดปีกเปิดสีขาวครีม แล้วขยับเท้า
รองเท้ากอล์ฟสีขาวคู่นี้ไม่มีปุ่มตะปู
กะขนาดได้แม่นขนาดนี้เชียวหรือ
หมิงอี๋หยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้ง ข้อความที่ตั้งเวลาส่งไว้ก่อนหน้านี้ส่งไปได้จังหวะพอดี
……
«พูดอีกทีซิ»
อีกด้านหนึ่ง ณ ห้องทำงานผู้จัดการทั่วไปของเครือโจว
สีหน้าของโจวฉงจิ่นเปลี่ยนจากประหลาดใจเป็นขบขัน ก่อนจะขุ่นเคืองขึ้นมาเล็กน้อย