“พี่...”
ผมหยิกของเมิ่งอี้เซียวดูเหมือนจะลู่ลงไปด้วย “พี่เขยโทรมาตอนนี้ เรียกพี่กลับบ้านไปกินข้าวหรือครับ?”
หมิงอี๋จงใจหยอกเขา “ก็เป็นไปได้นะ ยังไงก็ให้ของขวัญวันเกิดไปแล้ว ดูท่า...ฉันคงต้องกลับบ้านแล้วล่ะ”
เจ้าหมาน้อยรีบร้อนขึ้นมา “แต่พี่ครับ ของขวัญของผมยังไม่ได้ให้เลย”
“วันเกิดเธอนะ จะให้ของขวัญฉันทำไม?” หมิงอี๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“ฉันไปรับสายก่อนนะ”
พอเธอลุกขึ้น เมิ่งอี้เซียวก็ลุกตามทันที เดินตามติดไม่ห่าง
หมิงอี๋เดินไปถึงประตูแล้วหันกลับมา ก็พบว่าทุกคนกำลังมองพวกเขาอยู่
โดยเฉพาะเพื่อนร่วมห้องของเมิ่งอี้เซียว
ตัวช่วยชั้นยอดจริง ๆ
“พี่ครับ รับเด็กคนนี้ไปเถอะ ดูท่าทางอยากแต่งงานจะแย่แล้ว!”
เมิ่งอี้เซียวทำหน้าเหมือนภรรยาตัวน้อยที่กำลังน้อยใจ
สายที่โทรเข้ามาเงียบลงแล้ว
หัวใจของซางจิ้นเหยียนก็พลอยดิ่งวูบลงไปด้วย เขากลับถึงบ้าน แต่ภรรยาไม่อยู่
แทบจะทันทีที่ลงจากรถ ซางจิ้นเหยียนก็ตรงไปบ้านข้าง ๆ โดยไม่ลังเล
“เจ้านายครับ สามีของคุณนายมาถึงแล้วครับ”
พ่อบ้านเข้ามารายงานจิ้นเยี่ยน
เวลานั้นจิ้นเยี่ยนกำลังประชุมทางไกลกับต่างประเทศ พอได้ยินก็ยกมือสั่งให้หยุดประชุม
เขาลุกออกจากห้องหนังสือ ก่อนประชุมเพิ่งออกกำลังกายและอาบน้ำเสร็จ ตอนนี้จึงสวมเสื้อคลุมอาบน้ำอยู่
เขาไม่ได้คิดจะเชิญอีกฝ่ายเข้าบ้านตั้งแต่แรก
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ จิ้นเยี่ยนก็เห็นซางจิ้นเหยียน สีหน้าเย็นชาเช่นนั้น...
หมาที่ถูกทอดทิ้งก็เป็นแบบนี้แหละ
“มีธุระอะไร?”
ซางจิ้นเหยียนไม่ตอบ สายตาคู่หนึ่งจับจ้องเสื้อคลุมอาบน้ำบนตัวจิ้นเยี่ยน