รูปโปรไฟล์วีแชตของหมิงอี๋เป็นรูปถ่ายของเธอเอง
พอกดเข้าไป คนที่ปักหมุดไว้บนสุดก็คือเขา
ซางจิ้นเหยียนมองชื่อที่เธอตั้งให้เขา: จิ้นเหยียน
ทำไมไม่ตั้งว่า “สามี” ล่ะ?
ซางจิ้นเหยียนเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย
แน่นอนว่า
เมื่อก่อนเขาก็ไม่เคยแอบดูโทรศัพท์ภรรยากลางดึกเหมือนกัน
ทำตัวเหมือนสามีไม่ได้เรื่อง เอาแต่หวาดระแวงไปทั้งวัน
ถัดลงมาจากเขา เป็นคนที่ตั้งชื่อไว้ว่า “เสี่ยวเสี่ยว”
ซางจิ้นเหยียนเลื่อนหน้าจอลงต่อ
ห้องแชตที่สามเป็นของแม่ยาย
ห้องที่สี่เป็นของคนชื่อ “จิ้งจิ้ง”
ถัดลงไปเป็นพ่อตา
ยังมีน้องภรรยาอีกคน
ถัดไปมีคนชื่อ “ซินอวี่”
แปลกมาก ไม่มีจิ้นเยี่ยน แล้วก็ไม่มีผู้ชายผมหยิกที่เจอกันวันนั้นที่โรงพยาบาล
ซางจิ้นเหยียนเคยไปตรวจดูประวัติลงทะเบียนผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาล ผู้ชายคนนั้นชื่อเมิ่งอี้เซียว
เซียว?
จะเป็นเสี่ยวเสี่ยวหรือเปล่า?
ซางจิ้นเหยียนหันไปมองภรรยาที่อยู่ข้างกาย
หมิงอี๋นอนตะแคงอยู่บนเตียง ลมหายใจสม่ำเสมอยาวลึก หลับสนิทไปแล้ว ขนตายาวทิ้งตัวลง แก้มแนบหมอนอย่างสงบ
ในเมื่อเปิดวีแชตแล้ว ขั้นต่อไปก็ต้องดูประวัติแชตอยู่แล้ว
ซางจิ้นเหยียนไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนขี้ขลาด เขาต้องพิสูจน์ข้อสงสัยของตัวเองให้ได้
ดังนั้นเขาจึงกดเข้าไปในห้องแชตของคนที่ชื่อเสี่ยวเสี่ยว
เสี่ยวเสี่ยว: 【จื่อจือ เมื่อกี้เพื่อนฉันบอกว่ามีงานอดิเรกอย่างหนึ่ง ฉันว่ามันแปลกมาก】
หมิงอี๋: 【งานอดิเรกอะไรเหรอ?】
เสี่ยวเสี่ยว: 【คุน】
หมิงอี๋: 【เธอนี่ไม่ไหวเลยนะ「เขกหัว」】
ซางจิ้นเหยียนไม่ค่อยเข้าใจ หรือเขาจะแก่จริง ๆ จนตามพัฒนาการของสังคมไม่ทันแล้ว?
เขาเลื่อนขึ้นไปดูต่อ