“คุณโจว...”
ซ่งโย่วหนิงลงมาข้างล่างอีกครั้ง เธอนั่งอยู่ในสวนของหมู่บ้านจัดสรร
ข้าง ๆ มีคนกำลังพาสุนัขมาเดินเล่น เด็กอีกหลายคนกำลังวิ่งเล่นกัน
เด็กคนหนึ่งถือขวดนมอยู่ในมือ ส่วนอีกคนกำลังกินไข่
จู่ ๆ เด็กทั้งสองก็ทะเลาะกัน ก่อนจะลงไม้ลงมือใส่กัน
กระป๋องนมหล่นลงพื้น น้ำนมไหลทะลักออกมาจากขวด
มันไหลไปบนดอกไม้ที่ได้รับการตัดแต่งอย่างสวยงามในสวน ก่อนจะซึมหายลงไปในดิน
ไข่ของเด็กอีกคนก็หล่นลงมา กลิ้งไปสองตลบก่อนจะหยุดอยู่ตรงขอบแปลงดอกไม้
เด็กทั้งสองชะงักงัน
นมไหลเข้าไปแล้ว
ส่วนไข่ยังอยู่นอกแปลง
ซ่งโย่วหนิงกำโทรศัพท์ไว้ มองเด็กทั้งสองร้องไห้ขึ้นมาพร้อมกัน
เสียงดังมาก
ดังเสียจนกลบเสียงจากปลายสายไปหมด
ซ่งโย่วหนิงขมวดคิ้วแล้วเดินออกห่างไปเล็กน้อย “คุณโจว ขอโทษนะคะที่โทรมาหาตอนนี้ แต่ฉันไม่มีทางเลือกแล้วค่ะ”
นิ้วมือของเธอค่อย ๆ กำแน่น
ปลายสายมีเสียงลมหายใจ
เขากำลังฟังอยู่หรือเปล่า?
“คุณโจว พี่มีอาส่งฉันกลับมาแล้ว แต่ฉันเข้าบ้านไม่ได้ หมิงอี๋เธอ...”
ซ่งโย่วหนิงเม้มริมฝีปาก “เธอน่าจะรู้เรื่องที่ฉันคบกับคุณแล้ว โกรธมากจนเปลี่ยนรหัสประตู ฉันเลยถูกขังอยู่นอกบ้านค่ะ”
ซ่งโย่วหนิงเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงดาวสว่างไสว แสงจันทร์ยิ่งงดงาม
“ตอนนี้เกือบสี่ทุ่มแล้วค่ะคุณโจว บัตรประชาชนของฉันก็อยู่ในบ้าน โทรศัพท์ใกล้แบตหมด แถมยังไปโรงแรมไม่ได้ ฉัน...”