ด้านนอกประตู
จงซวี่ได้ยินเสียงกรีดร้อง จึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เตะประตูเปิดออก
“เลขาหมิง”
เขากวาดตามองห้องกั้นทีละห้อง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ห้องด้านในสุด
สายตาของจงซวี่ทอดลงบนพื้น
กั้นอยู่เพียงประตูบานเดียว
โจวปิ่งเชียนใช้มือปิดปากหมิงอี๋ เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ใบหน้าเย็นชาจนน่ากลัว
……
“ขอบคุณนะคะ ท่านประธาน”
รถจอดอยู่ด้านนอกหมู่บ้านจัดสรร หมิงอี๋นั่งอยู่เบาะหลัง ข้างกายคือจงซวี่
“ถ้าคุณไม่ตามมาช่วยเมื่อกี้ ฉันคงไม่รู้เลยว่าเขาจะทำอะไรต่อ”
สายตาของจงซวี่เคลื่อนจากนอกหน้าต่างรถมาหยุดอยู่บนใบหน้าด้านข้างของหญิงสาว
“คงไม่มีครั้งหน้าแล้ว”
หมิงอี๋หันมามอง
ใบหน้าอ่อนโยนของจงซวี่ภายใต้แสงเงาที่สะท้อนบนกระจกรถ ชวนให้รู้สึกว่าเขาอ่อนโยนขึ้นมาอย่างประหลาด
“เขาเป็นคนหยิ่งทะนง หลังถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า คงไม่มาตอแยอีก”
“ยิ่งไปกว่านั้น ยังถูกผมเห็นเข้าอีก”
หมิงอี๋พยักหน้า แต่สีหน้าดูเหมือนยังขวัญเสียอยู่
จงซวี่คลายขาที่ไขว่ห้างลง “ถ้าคุณยังกังวลจริง ๆ ผมมีวิธีแก้ปัญหาให้จบได้ในคราวเดียว”
“เลขาหมิง” เขานั่งตัวตรง “มาเป็นแฟนผมสิ”
“แน่นอนว่าเป็นแฟนปลอม ๆ”
ดวงตากลมโตของหมิงอี๋หรี่ลงเล็กน้อย “ท่านประธาน แบบนี้ไม่เหมาะนะคะ ฉันจะรบกวนคุณได้ยังไง คุณเป็นเจ้านายของฉัน”
จงซวี่ผ่อนน้ำเสียงลง “ไม่ถือว่ารบกวนหรอก เพราะพอดีผมก็ต้องการให้คุณช่วยอะไรสักอย่างเหมือนกัน”
หมิงอี๋แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “ฉันจะช่วยอะไรคุณได้คะ?”
จงซวี่เปิดประตูรถ “ช่วยผมจับหนูตัวเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง”
เห็นเธอลังเล เขาจึงพูดต่อ “คุณไม่อยากช่วยผมเหรอ?”
“เปล่าค่ะ” หมิงอี๋ส่ายหน้า
เมื่อได้คำตอบที่พอใจ จงซวี่ก็หัวเราะเบา ๆ “งั้นลงรถเถอะ แฟนสาว”