“เปิดได้สิ ประตูไม่ได้ล็อก” ฝ่ายจัดฉากถูกผู้กำกับเรียกมา
“เอ๊ะ ไม่ใช่สิ” ฝ่ายจัดฉากลองดันประตู แต่เปิดไม่ออก “ทำไมประตูถึงล็อกล่ะ ข้างในมีอุปกรณ์ประกอบฉากอยู่ เมื่อเช้าฉันยังเข้ามาอยู่เลย ฉันไม่ได้ล็อกประตูนะ”
เผยเหวินตู้จับลูกบิดประตูแล้วลองกดลง
ผู้กำกับที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังเร่งฝ่ายจัดฉาก “รีบไปเอากุญแจมาเปิดประตูเร็ว”
“ฉันไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” ฝ่ายจัดฉากเช็ดเหงื่อ แล้วหันไปหากุญแจ
จี้อวิ๋นซั่วเคาะประตูปัง ๆ “หมิงอี๋อยู่ข้างในหรือเปล่า?”
เขาแนบหูกับประตู ฟังอยู่ครู่หนึ่ง “หมิงอี๋ อยู่ไหม? อยู่ไหม?”
หมิงอี๋ต้องบอกว่าไม่อยู่แน่ ๆ
“เป็นพี่เผยครับ”
หมิงหยางเองก็จำเสียงเผยเหวินตู้ได้ เขาค่อย ๆ ถอยหลัง
“พี่หมิงอี๋ ไม่ต้องห่วงนะ ผมเข้าใจ ผมจะไม่ทำให้พี่ลำบากใจ”
หมิงหยางล้วงน้ำหอมตัวอย่างขวดเล็กออกมาจากกระเป๋า
เพราะกลิ่นในอากาศเป็นกลิ่นสีเหลือง ส่วนกลิ่นน้ำหอมในมือเขาเข้มข้นมาก
พอดีใช้กลบกลิ่นได้
หมิงอี๋ถาม “นายเตรียมของแบบนี้ไว้ด้วยเหรอ?”
“ผมกลัวว่าเต้นแล้วเหงื่อออกจะมีกลิ่นไม่ดี เลยพกไว้ในกระเป๋าขวดหนึ่งครับ”
หมิงหยางฉีดน้ำหอม แล้วช่วยจัดเสื้อผ้าให้หมิงอี๋เรียบร้อย
“แดงนิดหน่อยแล้ว”
พูดจบ เขาก็หยิบยาทาออกมาอีกหลอด “ตอนนี้ช่วยทาให้ไม่ทันแล้วนะครับ ใช้ลดบวมกับให้ความเย็นได้”
หมิงหยางใส่ยาทาหลอดนั้นลงในกระเป๋าเล็ก ๆ ของหมิงอี๋ แล้วปล่อยชายกระโปรงลงมาปิดไว้
“พวกเขาใกล้เข้ามาแล้ว พี่หมิงอี๋ไปเปิดประตูนะครับ ผมจะหลบเข้าไปในนั้น แบบนี้พี่เผยก็จะไม่เข้าใจผิด”