“เรื่องเร่งด่วนที่สุดตอนนี้ คือหลอมโอสถอสูรขั้นห้าเม็ดนี้ก่อน”
จู๋เยี่ยเบนสายตากลับไปยังโอสถอสูรตรงหน้า ซึ่งแผ่คลื่นพลังอันน่าตื่นตะลึงออกมา
เมื่อสัตว์อสูรก้าวเข้าสู่ระดับ 5 ร่างกายจะควบแน่นแก่นอสูรขึ้นมา แก่นอสูรนี้ก่อเกิดจากแก่นแท้ของพลังบำเพ็ญตลอดชีวิต และบรรจุพลังมหาศาลเอาไว้
ผู้บำเพ็ญเผ่ามนุษย์ถูกจำกัดด้วยเส้นลมปราณ จึงไม่อาจกลืนกินมันโดยตรง ทำได้เพียงนำไปปรุงเป็นโอสถ แต่เขาซึ่งเป็นปีศาจเผ่าพันธุ์เดียวกันกลับอาศัยกายาปีศาจอันแข็งแกร่งย่อยสลายมันได้ทั้งเป็น!
ปีศาจทั่วไปที่มีระดับตั้งแต่ 2 ขึ้นไป หากโชคดีได้กินโอสถอสูรขั้นห้าสักเม็ด อย่างน้อยก็จะเพิ่มโอกาสเลื่อนขั้นเป็นระดับ 5 ในอนาคตได้ถึงสามส่วน!
บัดนี้พลังของเขาบรรลุระดับ 4 ใกล้ถึงจุดสูงสุดแล้ว เมื่อโอสถอสูรเม็ดนี้ตกมาอยู่ในมือ ย่อมช่วยยกระดับการบำเพ็ญของเขาขึ้นไปได้อีกมากอย่างแน่นอน!
ดวงตามังกรเย็นเยียบของจู๋เยี่ยกวาดมองรอบด้าน
การหลอมโอสถอสูรย่อมก่อให้เกิดความเคลื่อนไหวไม่น้อย อีกทั้งเขาจะตกอยู่ในภาวะปิดด่านอย่างลึกล้ำ หากหลอมมันบนหินยักษ์ที่ไร้สิ่งกำบังเช่นนี้ แล้วถูกสัตว์อสูรระดับต่ำที่กำลังจ้องหาโอกาสเข้ามารบกวนหรือลอบโจมตี คงได้ไม่คุ้มเสีย
ท้ายที่สุด เขาหันกลับไปมองผลจู๋ต้นนั้นในซอกหินด้านหลัง ผลจู๋ยังต้องใช้เวลาอีกกว่าสองปีกว่าจะสุกงอม
หากเก็บผลจู๋นี้ไปกินก่อนสุกงอม สรรพคุณของมันจะสำแดงออกมาได้ไม่ถึงหนึ่งหรือสองส่วนจากสิบ เทียบแล้วก็ไม่ต่างจากหญ้าวิญญาณทั่วไป
ตราบใดที่สัตว์อสูรรอบบริเวณยังพอมีสติปัญญาอยู่บ้าง พวกมันย่อมเฝ้ารอให้ผลสุกงอมอย่างว่าง่าย ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครฉกชิงไปก่อน
“เจ้าตัวน้อย รอข้าหลอมโอสถอสูรขั้นห้าเม็ดนี้เสร็จแล้วค่อยกลับมาเก็บเจ้า”
เมื่อตัดสินใจได้ จู๋เยี่ยก็อ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวคมกริบ แล้วกลืนโอสถอสูรขั้นห้าที่แผ่ไอร้อนเย็นเยียบเม็ดนั้นเข้าไป
จากนั้นร่างมังกรอสรพิษมหึมาก็ทะยานขึ้นสู่อากาศ อาศัยไอชื้นจากบึงที่ลอยอวล พุ่งทะยานฉวัดเฉวียนหลายครั้งรวดเร็วราวสายฟ้าสีน้ำเงินเข้ม ก่อนหายลับเข้าไปในป่าห่างไกล
เมื่อเห็นเช่นนั้น สัตว์อสูรระดับต่ำที่เฝ้าดูอยู่รอบหินยักษ์ต่างเผยแววฉงนในดวงตา
เจ้าตัวใหญ่ที่ยึดครองที่แห่งนี้อยู่ทุกวัน เหตุใดจู่ ๆ ถึงทิ้งผลวิญญาณแล้วบินจากไปเสียเล่า?
แต่สัตว์อสูรเหล่านี้มีสติปัญญาต่ำ หลังยืนงงอยู่ครู่หนึ่ง พวกมันก็รีบเข้ามารุมล้อมอย่างละโมบอีกครั้ง เฝ้าอยู่รอบหินยักษ์อย่างว่าง่าย รอคอยให้ผลจู๋สุกงอมต่อไป
……
อีกฟากหนึ่งของป่า ภายในหุบเขาลึกลับไร้นามอันสูงชันและลึกล้ำ
จู๋เยี่ยร่อนลงสู่ก้นหุบเขา อาศัยประสาทสัมผัสเฉียบคมค้นพบถ้ำธรรมชาติที่แห้งและซ่อนเร้นอย่างยิ่งแห่งหนึ่งใต้หน้าผาได้อย่างรวดเร็ว
ร่างมหึมาของเขาเลื้อยเข้าไปในถ้ำ ก่อนจะกระแทกหินที่ปากถ้ำให้ถล่มลงมาปิดทางเข้าอย่างแน่นหนา
จู๋เยี่ยกำลังจะกลืนโอสถอสูรขั้นห้าเม็ดนี้ลงท้อง ทันใดนั้นร่างมหึมาก็ชะงักกึก เขาอ้าปาก “ถุย!” แล้วรีบคายโอสถอสูรขั้นห้าออกมา!
“ไม่ถูก!”
จู๋เยี่ยจ้องโอสถอสูรสีแดงชาดที่ลอยอยู่ตรงหน้าเขม็ง แววตาของมังกรวูบวาบด้วยประกายเจิดจ้า ความคิดหนึ่งแล่นปราดผ่านสมองราวสายฟ้าฟาด
“ฉันนี่ฝึกจนโง่ไปแล้วหรือไง! เกือบทำเรื่องโง่ ๆ ลงไปแล้ว!”
เขาพลันนึกถึงช่องโหว่สำคัญอย่างยิ่งได้!
โอสถอสูรขั้นห้าเม็ดนี้อยู่ในมือเขาตอนนี้ หากกลืนกินและหลอมมันในโลกความจริงทันที มันก็จะกลายเป็นของใช้สิ้นเปลืองเพียงครั้งเดียว ใช้แล้วก็หมดไป
แต่ถ้าเก็บมันไว้ไม่กินล่ะ?
ขอเพียงเก็บโอสถอสูรเม็ดนี้ไว้ในโลกความจริง รอให้การจำลองรอบใหม่ในเดือนหน้าเริ่มขึ้น แล้วค่อยกลืนกินและหลอมมันในโลกจำลอง!
เมื่อการจำลองสิ้นสุดลง ตอนที่หน้าต่างสรุปผลปรากฏ เขาก็ยังเลือกขอบเขตการบำเพ็ญได้ และนำพลังบำเพ็ญที่เพิ่มพรวดพราดจากการหลอมโอสถอสูรกลับสู่โลกความจริงได้อย่างครบถ้วน!
ที่เหนือชั้นที่สุดก็คือ โอสถอสูรขั้นห้าในโลกความจริงยังคงอยู่ในถ้ำของเขาอย่างสมบูรณ์ไม่บุบสลาย!
“ให้ตายสิ! นี่มันเหมือนได้ของฟรีไม่รู้จบเลยไม่ใช่เหรอ?!”
เมื่อเข้าใจเหตุผลแล้ว จู๋เยี่ยก็สบถด่าอยู่ในใจ ร้องว่าโชคดีเหลือเกิน
เกือบทำโอสถอสูรที่รีเฟรชได้ไม่รู้จบเสียเปล่าแล้ว!
ถ้าเป็นเช่นนี้ แล้วจะหลอมมันในโลกความจริงไปทำไมกัน!
จู๋เยี่ยรีบซ่อนโอสถอสูรไว้ในส่วนลึกที่สุดของถ้ำอย่างระมัดระวัง
จากนั้นเขาขดร่างมังกรอสรพิษมหึมา หลับตาพักผ่อนอย่างสงบ รอคอยให้เดือนถัดไปมาถึง เวลานี้เสิ่นเยี่ยยังไม่มีถุงเก็บของอะไรทำนองนั้น เมื่อไม่มีวิธีเก็บของ โอสถอสูรจึงทำได้เพียงวางไว้ด้านนอก
กาลเวลาผันผ่านไปอย่างเงียบงัน เดือนหนึ่งผ่านพ้นไปในชั่วพริบตา
สำหรับปีศาจที่มีอายุขัยยืนยาว เวลาเพียงเดือนเดียวก็แค่ชั่วพริบตาระหว่างงีบหลับเท่านั้น
ณ ขณะหนึ่ง เปลือกตาของจู๋เยี่ยในถ้ำขยับเล็กน้อย
เมื่อความคิดขยับ แผงจำลองโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าในทันที!
【จำนวนครั้งที่จำลองได้ในปัจจุบัน: 1】
โอกาสจำลองครั้งที่สองรีเฟรชตรงเวลา พอดีกับเวลาหนึ่งเดือนหลังการจำลองครั้งก่อน
“ท่านระบบ เปิดการจำลอง!”
จู๋เยี่ยตะโกนในใจอย่างฮึกเหิม
【ติ๊ง กำลังสุ่มคุณสมบัติตั้งต้น……】
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นตามมา:
【คุณสมบัติสีขาว: หางคล่องแคล่ว ผลลัพธ์: ความคล่องแคล่วของหางมังกรอสรพิษเพิ่มขึ้น 20% ไม่ว่าจะใช้กวาดพื้น ตีน้ำ หรือเกาตัวเวลาเบื่อสุดขีด ก็ทำได้อย่างคล่องแคล่ว】
【คุณสมบัติสีขาว: เทพแห่งนิทราจุติ ผลลัพธ์: เมื่อเข้าสู่ภาวะหลับลึก ความเร็วในการผล็อยหลับเพิ่มขึ้น 50% อีกทั้งโอกาสฝันดีเพิ่มขึ้นอย่างมาก】
【คุณสมบัติสีน้ำเงิน: อัสนีคลั่ง ผลลัพธ์: ต้นกำเนิดอัสนีในร่างของเจ้าได้รับการเสริมความแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย เมื่อใช้วิชาเทพอัสนีหรือต่อสู้สังหารศัตรู พลังทำลายล้างและพลังระเบิดของกระบวนท่าอัสนีเพิ่มขึ้น 30%!】
“โอ้ รอบนี้ดวงใช้ได้เลยแฮะ ถึงกับสุ่มได้คุณสมบัติสีน้ำเงิน! อัสนีคลั่งเพิ่มพลังทำลายล้างของวิชาอัสนี 30% พอผสานกับวิชาเทพประจำสายเลือดมังกรอสรพิษอัสนีของฉัน พลังต่อสู้ก็เพิ่มขึ้นสามส่วนแบบไม่ต้องทำอะไรเลย เยี่ยม เยี่ยม!”
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย เพียงขยับความคิด การจำลองครั้งที่สองก็เริ่มต้นขึ้น!
【ปีที่หนึ่ง: ส่วนลึกของป่ายังคงสงบไร้คลื่นลม เจ้านอนขดอยู่ในถ้ำ กลืนโอสถอสูรขั้นห้าเม็ดนั้นลงไปโดยไม่ลังเล แล้วเร่งหลอมมันสุดกำลัง! พลังมหาศาลปะทุพลุ่งพล่านในร่างราวภูเขาไฟระเบิด พลังของเจ้าเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฝ่าทะลวงคอขวดระดับ 4 ขั้นสูงสุดได้อย่างองอาจ เข้าใกล้ด่านอันน่าสะพรึงกลัวของสัตว์อสูรระดับ 5 (ขั้นแก่นปลอม) อย่างไร้ขีดจำกัด! ท้ายที่สุดกลับยังขาดรากฐานไปเพียงนิดเดียว ไม่อาจก้าวข้ามหุบเหวสวรรค์นั้นไปได้】
【แม้จะไม่อาจฉวยโอกาสทะลวงสู่ระดับ 5 ในคราวเดียวและบรรลุขั้นแก่นทอง กลายเป็นราชันปีศาจได้ แต่เจ้าก็เปิดประตูสู่ขั้นแก่นทองออกจนหมดสิ้นแล้ว การทะลวงขอบเขตอย่างแท้จริงเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น!】
【ปีที่สอง: เจ้ากลับไปยังบึงอย่างผึ่งผายอีกครั้ง ขดกายอย่างหยิ่งผยองอยู่บนศิลาคราม สัตว์อสูรระดับต่ำรอบด้านสัมผัสได้ถึงอานุภาพดุร้ายที่แทบทำลายฟ้าดินบนร่างเจ้า ต่างหวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า เจ้าแผ่ซ่านปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินเพื่อหล่อเลี้ยงและทำให้พลังบำเพ็ญมั่นคง ขณะเดียวกันก็รอให้ผลจู๋สุกงอมอย่างเงียบ ๆ】
【ปีที่สาม: ในที่สุดผลจู๋ก็สุกงอมเต็มที่! ผลึกสีแดงดุจโลหิตส่งกลิ่นหอมเข้มข้นลอยไปไกลหลายลี้ ฉับพลันนั้นก็ล่อหมาป่าปีศาจเนตรครามระดับ 2 ขั้นสูงสุดตัวหนึ่งให้ดมกลิ่นตามมาอย่างดุดัน ทว่าหมาป่าตัวนั้นยังไม่ทันได้เห็นรูปร่างของผลจู๋ด้วยซ้ำ เพียงสัมผัสถึงแรงกดดันลึกล้ำดุจห้วงสมุทรบนร่างเจ้าจากระยะไกล มันก็ร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว หางลู่หนีเตลิดไปอย่างน่าเวทนา!】
【เจ้าอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวคมกริบ แล้วกลืนผลจู๋ที่สุกงอมเต็มที่ลงไป ก่อนหลอมมันตรงนั้นทันที! ลมหายใจของเจ้าทะยานสูงขึ้นอีกครั้ง แต่ยังติดอยู่ที่จุดวิกฤตของขั้นครึ่งก้าวสู่ระดับ 5 ไม่อาจทะลวงผ่านได้ในคราวเดียว】