“นึกว่าจะต้องแก้ผ้าวิ่งเปลือยบำเพ็ญเซียนเสียแล้ว! สวรรค์ยังไม่เล่นตลกกับฉันจริง ๆ ด้วย ฮ่า ๆ ๆ! ชะตาชีวิตของฉัน ฉันเป็นผู้กำหนด ไม่ใช่สวรรค์!”
ใช้เวลาเพียงสองลมหายใจ จู๋เยี่ยก็เข้าใจความสามารถอันน่าทึ่งของของวิเศษนี้แล้ว
ทุกครั้งที่ขอบเขตพลังของตนเลื่อนขึ้นหนึ่งขั้นใหญ่ ก็จะปลดล็อกของวิเศษชิ้นใหม่อย่างถาวร!
และของวิเศษชิ้นแรกในตอนนี้ก็คือ【เครื่องจำลองบำเพ็ญเซียนผ่านรายการคุณสมบัติ】!
สำหรับเขาผู้เคยอ่านนิยายออนไลน์มานับไม่ถ้วนในชาติก่อน ของวิเศษประเภทนี้คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีอะไรมากไปกว่าการใช้สื่อบางอย่างจำลองชีวิต เมื่อการจำลองสิ้นสุดลง ก็เลือกนำรางวัลบางอย่างจากในนั้นกลับสู่ความเป็นจริง!
จู๋เยี่ยขยับความคิด แผงโปร่งแสงเปล่งประกายสีครามเรืองรองจาง ๆ พลันคลี่ออกช้า ๆ เบื้องหน้าสายตา
【เครื่องจำลองบำเพ็ญเซียนผ่านรายการคุณสมบัติ】
【เครื่องจำลองสามารถเริ่มการจำลองได้เดือนละหนึ่งครั้งโดยไม่มีค่าใช้จ่าย】
【ก่อนเริ่มการจำลองแต่ละครั้ง ผู้ใช้สามารถสุ่มเลือกรายการคุณสมบัติสามรายการ เพื่อใช้เป็นพรสวรรค์เริ่มต้นของการจำลองครั้งนี้】
【หมายเหตุ: รายการคุณสมบัติที่สุ่มได้จะมีผลเฉพาะในโลกจำลองเท่านั้น ไม่สามารถนำมาใช้ในโลกจริงได้โดยตรง】
【เมื่อการจำลองสิ้นสุด ผู้ใช้สามารถนำพลังบำเพ็ญ ความทรงจำ และสิ่งของจริงหนึ่งชิ้นจากชีวิตจำลองกลับมาได้พร้อมกัน!】
เมื่อเห็นคำอธิบายข้อสุดท้าย จู๋เยี่ยก็ถึงกับตะลึงงัน
เครื่องจำลองนี่...ไม่เหมือนเครื่องจำลองงก ๆ ที่เขาเคยเห็นในความทรงจำเลยสักนิด!
เครื่องจำลองทั่วไปให้เลือกได้เพียงหนึ่งในสาม แต่เจ้านี่พอจำลองจบ กลับสามารถรับช่วงพลังบำเพ็ญ ความทรงจำ และสิ่งของจริงได้พร้อมกันงั้นหรือ?!
สิ่งของจริงเข้าใจไม่ยาก หมายถึงสมบัติชิ้นใดก็ตามที่ตนสัมผัสระหว่างการจำลอง เมื่อสรุปผลก็สามารถย้ายออกมาไว้ในโลกจริงได้อย่างไร้ที่มา
ส่วนพลังบำเพ็ญก็คือขอบเขตพลังที่ตนมีอยู่ในวินาทีสุดท้ายของการจำลอง ซึ่งจะถ่ายโอนมาเป็นของตนโดยตรง ส่วนความทรงจำนั้นยิ่งเข้าใจง่ายกว่า
“เครื่องจำลองนี่...โกงเกินไปหน่อยแล้วมั้ง!”
“ถึงจะน่าเสียดายเล็กน้อยที่เอารายการคุณสมบัติไปใช้ในโลกจริงไม่ได้โดยตรง แต่เป็นปีศาจก็อย่าโลภมากเกินไปเลย”
“ยิ่งไปกว่านั้น นี่เพิ่งเป็นของวิเศษชิ้นแรกของฉันเท่านั้น! พอขอบเขตพลังเลื่อนขึ้น ก็จะมีของวิเศษชิ้นใหม่ตามมาอีก!”
“ขอแค่เอาพลังบำเพ็ญจากในโลกจำลองกลับมาได้จริง อนาคตพลังของฉันต้องพุ่งทะยานแน่!”
ดวงตาจู๋เยี่ยเป็นประกาย สายตาจับจ้องไปยังด้านล่างสุดของแผงทันที:
【จำนวนครั้งที่จำลองได้ในขณะนี้: 1】
【ต้องการเริ่มการจำลองประจำเดือนนี้ทันทีหรือไม่?】
เดือนละครั้ง ได้ของฟรี ไม่มีอันตราย ไร้ความเสี่ยงโดยสิ้นเชิง!
จู๋เยี่ยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตะโกนในใจว่า “เริ่ม! เปิดเดี๋ยวนี้!”
【ติ๊ง! เริ่มสุ่มรายการคุณสมบัติตั้งต้นสำหรับการจำลองครั้งนี้...】
บนแผงสีครามอ่อนเบื้องหน้า แสงสีฟ้าเจิดจ้ากะพริบวูบวาบอย่างรุนแรง ลำแสงสามสายรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ก่อนข้อความสามช่องจะปรากฏขึ้น
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นได้จังหวะพอดี:
【คุณภาพของรายการคุณสมบัติแบ่งจากต่ำไปสูงได้แก่ สีขาว สีเขียว สีฟ้า สีม่วง สีทอง และสีรุ้ง】
ทว่ารายการคุณสมบัติทั้งสามที่สุ่มได้ในครั้งนี้ล้วนเป็นสีขาว ซึ่งเป็นระดับห่วยที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย:
【รายการคุณสมบัติสีขาว: พ่นทีเดียวออกมาสองชุด ผลลัพธ์: เมื่อเจ้าบ้วนน้ำลายหรือพ่นลมหายใจออกทางจมูก มีโอกาส 50% ที่จะพ่นออกมาติดกันสองครั้ง จังหวะจะเป็นระเบียบอย่างยิ่ง แต่ไม่มีประโยชน์ต่อการต่อสู้แม้แต่น้อย】
【รายการคุณสมบัติสีขาว: ขาหลังแข็งแรง ผลลัพธ์: กำลังกล้ามเนื้อขาหลังทั้งสองข้างของเจ้าเพิ่มขึ้น 10% เนื่องจากตอนนี้เจ้าเคลื่อนไหวด้วยการเลื้อยวน คลาน และกลิ้งเป็นหลัก ผลลัพธ์นี้จึงแทบไร้ประโยชน์】
【รายการคุณสมบัติสีขาว: ไวต่อความเจ็บปวด ผลลัพธ์: ความรู้สึกเจ็บปวดของเจ้าเพิ่มขึ้น 30% เมื่อถูกตี เจ้าจะร้องดังกว่าเดิมและน่าเวทนายิ่งกว่าเดิม จนได้ชื่อว่าเป็น “ยอดฝีมือเสียงรบ” ในสนามรบ】
จู๋เยี่ยมองรายการคุณสมบัติสีขาวทั้งสามที่เด้งขึ้นบนแผง มุมปากกระตุกเล็กน้อย
“นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย?!”
สองรายการแรกยังพอว่า เป็นของไร้ประโยชน์ที่มีไว้เรียกเสียงหัวเราะล้วน ๆ แต่ลองดูรายการสุดท้ายสิ ไวต่อความเจ็บปวด ความรู้สึกเจ็บปวดเพิ่มขึ้น 30% งั้นหรือ?
นี่มันพรสวรรค์บ้าบออะไร เป็นการยัดผลเสียใส่ฉันชัด ๆ!
จู๋เยี่ยพูดไม่ออก เผลอยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมหน้า แต่จนปัญญาเพราะแขนขาของมังกรอสรพิษตัวนี้สั้นเกินไป เอื้อมไม่ถึงหน้าเสียด้วยซ้ำ
“ช่างเถอะ ดวงซวยก็ซวยไป! ยังไงนี่ก็แค่ครั้งแรก รีบเริ่มการจำลองดีกว่า!”
【สุ่มรายการคุณสมบัติเสร็จสิ้น การจำลองครั้งนี้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ】
ตัวอักษรบนแผงสีครามอ่อนไหลผ่านอย่างรวดเร็ว ขณะเวลาในโลกจำลองเร่งเดินหน้าอย่างบ้าคลั่ง:
【ปีที่หนึ่ง: ป่ารอบด้านสงบสุข ไม่มีเหตุการณ์ผันแปรใด ๆ เจ้ายังคงเป็นจ้าวแห่งบึงแห่งนี้อย่างแท้จริง ทุกวันเจ้าเอาแต่กลืนกินปราณฟ้าดินอย่างน่าเบื่อหน่าย ทว่าขาดแคลนทรัพยากรสนับสนุน พลังบำเพ็ญจึงยังเพิ่มขึ้นเชื่องช้าราวกับเต่าคลาน】
【ปีที่สอง: เจ้านอนหมอบอยู่บนศิลาคราม รับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงพลังโอสถอันเปี่ยมล้นที่ซ่อนอยู่ในผลจู๋ด้านหลัง อีกไม่ถึงหนึ่งปีมันก็น่าจะสุกงอมอย่างสมบูรณ์ เจ้ายิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ ขณะเดียวกันก็เก็บงำอำนาจคุกคาม ระมัดระวังตัวมากขึ้น เพราะกลัวจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน】
【ปีที่สาม: ในที่สุดผลจู๋ก็สุกงอม กลิ่นหอมของผลสีแดงชาดแผ่กระจายไปไกลหลายลี้ ดึงดูด “หมาป่าปีศาจเนตรคราม” ระดับสองขั้นสูงสุดให้เข้ามาแย่งชิงอย่างดุดัน!】
【เจ้าคำรามก้อง เปิดศึกนองเลือดกับมัน ด้วยสายเลือดมังกรอสรพิษอัสนีซึ่งเปี่ยมด้วยอำนาจสายฟ้าอันดุดันและร่างกายแข็งแกร่ง เจ้าเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะในท้ายที่สุด!】
【เจ้ากวาดล้างสนามรบอย่างรวดเร็ว ก่อนเสาะหาถ้ำลับแห่งหนึ่ง กลืนผลจู๋ที่สุกงอมลงไปในคำเดียว แล้วกลืนกินเนื้อแน่น ๆ ทั้งร่างของหมาป่าปีศาจเนตรครามจนหมด เริ่มเก็บตัวฝึกฝนอย่างหนัก】
【ปีที่สี่: เจ้าแปรเปลี่ยนพลังโอสถมหาศาลของผลจู๋และเลือดเนื้อของหมาป่าปีศาจจนหมดสิ้น ทะลวงคอขวดได้อย่างราบรื่น บรรลุเป็นสัตว์อสูรระดับ 3 สำเร็จ ซึ่งเทียบได้กับขั้นสร้างฐานระยะกลางของมนุษย์! เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันเกรี้ยวกราดที่พลุ่งพล่านอยู่ในกาย เจ้าเกิดความปรารถนาแรงกล้าต่อโลกกว้างใหญ่นอกแนวเขาแห่งนี้】
【ในปีเดียวกัน ผู้บำเพ็ญมนุษย์กลุ่มหนึ่งบังเอิญบุกเข้ามาในป่า และพบเจ้าที่เพิ่งทะลวงขอบเขตออกจากการเก็บตัวพอดี ชายชราผู้นำกลุ่มแผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวราวมหาสมุทรลึกล้ำ ที่แท้เป็นยอดฝีมือขั้นแก่นทอง! ดวงตาของเขาเป็นประกาย หมายจะจับเจ้าไปเป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณติดกาย】
【ติ๊ง! พบการตัดสินใจสำคัญในชีวิต!】
【ตัวเลือกที่หนึ่ง: ยอมจำนนเพื่อเอาชีวิตรอดไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย จงเลิกต่อต้านเสียแต่โดยดี ยอมให้เขาสยบและกลายเป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณ】
【ตัวเลือกที่สอง: มังกรอสรพิษผู้หยิ่งทระนงไม่มีวันก้มหัว! สู้สุดชีวิต บางทีอาจฝ่าหาทางรอดได้】
【ตัวเลือกที่สาม: หันหลังแล้วหนี เคลื่อนทัพถอยคือยอดกลยุทธ์】
【ตัวเลือกที่สี่: ถูกซ้อมยกใหญ่ก่อน แล้วค่อยถูกจับไปเป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณ】
เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้จู๋เยี่ยซึ่งอยู่หน้าแผงชะงักงันเล็กน้อย
เขาไม่คิดเลยว่าเครื่องจำลองนี้จะไม่ใช่แค่ให้ดูเฉย ๆ นอกเหนือจากการจำลองแล้ว เขายังแทรกแซงชะตาชีวิตของตนในโลกจำลองได้อีกด้วย!
จู๋เยี่ยมองตัวเลือกทั้งสี่ตรงหน้า ความคิดแล่นปราด
“คู่ต่อสู้เป็นผู้บำเพ็ญมนุษย์ขั้นแก่นทองเชียวนะ! ต่อให้ในโลกจำลองฉันขึ้นไปถึงระดับสาม ซึ่งเทียบเท่าขั้นสร้างฐานระยะกลาง อาศัยพลังแข็งแกร่งของมังกรอสรพิษอัสนีไปลองชนกับขั้นสร้างฐานระยะปลายยังพอไหว แต่ถ้าต้องสู้กับยอดฝีมือขั้นแก่นทอง...ก็เหมือนถูกโจมตีจากคนละมิติ ไม่มีทางชนะเลยสักนิด!”
จู๋เยี่ยกลอกตา เริ่มพิจารณาทีละข้อ:
“ตัวเลือกที่หนึ่ง ยอมคุกเข่าคำนับ อย่างน้อยก็รักษาชีวิตน้อย ๆ ไว้ได้”
“ตัวเลือกที่สอง สู้สุดชีวิตงั้นเหรอ? ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าจุดจบเป็นยังไง คงถูกฝ่ามือเดียวตบจนแหลกเป็นโคลน ตายสนิทไม่มีทางฟื้น ขั้นสร้างฐานจะไปสู้กับขั้นแก่นทองได้ยังไง ใครเขาทำกันแบบนั้น?”
“ตัวเลือกที่สาม หนีงั้นเหรอ? ช่องว่างระหว่างขั้นสร้างฐานกับขั้นแก่นทองกว้างราวฟ้ากับเหว หนึ่งขั้นใหญ่ดุจหนึ่งชั้นสวรรค์! มังกรอสรพิษระดับสามอย่างฉันคิดจะหลบหนีต่อหน้าต่อตายอดฝีมือขั้นแก่นทอง โอกาสต่ำจนแทบเป็นศูนย์ มีโอกาสสูงที่วิ่งได้แค่สองก้าวก็ถูกจับไปแล้ว”
“ส่วนตัวเลือกที่สี่นี่...”