เจียงฉือวางสัญญาลง แล้วยิ้มพลางพูดติดตลกขึ้นมาว่า “ไม่กลัวเหรอว่าระหว่างที่คบกัน เธอจะชอบฉันขึ้นมา หรือไม่ก็ฉันชอบเธอขึ้นมา?”
เสิ่นจือทำหน้าดูแคลน ราวกับได้ยินเรื่องตลกอะไรสักอย่าง เธอหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า “แค่ฉันไม่ชอบนายก็พอ นายเองก็อย่าคิดอะไรกับฉันเลยจะดีกว่า คนที่จะเจ็บก็มีแต่นายคนเดียว”
เรื่องนั้นก็จริง
ยังไงครอบครัวของอีกฝ่ายก็มีฐานะดีเว่อร์ ส่วนเขาเป็นแค่คนจน ๆ ทั้งคู่เหมือนอยู่คนละโลก
ถ้าเขาดันไปชอบอีกฝ่ายเข้า ไม่เท่ากับหาเรื่องตายเองเหรอ?
อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้อยู่ในวัยเจริญพันธุ์เสียหน่อย อย่างน้อยก็ยังมีความยับยั้งชั่งใจอยู่บ้าง
ไม่ใช่ว่าเห็นคนหน้าตาดีก็จะชอบไปหมด
จะว่าไป ชาติก่อนเขาก็เคยคบหาดูใจกับคนมาแล้วหลายคน เรียกว่าดูหนังมาไม่รู้เท่าไร ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน
เจียงฉือหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อของตัวเองลงบนหน้าสุดท้ายของสัญญาทันที
เซ็นเสร็จ เขาวางปากกาลงบนโต๊ะ เงยหน้ามองเสิ่นจือ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งล้อ “แล้วไงต่อ? คุณแฟนเสิ่น ฉันควรเรียกเธอว่าอะไรดี?”
เสิ่นจือเก็บสัญญาใส่ซองเอกสาร
พอได้ยินคำว่า “คุณแฟนเสิ่น” นิ้วมือของเธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองเขา
“เรียกชื่อฉันตรง ๆ ก็ได้”
เจียงฉือพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ได้เลย เสิ่นจือ”
เขาออกเสียงชื่อเธอชัดถ้อยชัดคำ ลากเสียงท้ายเล็กน้อย ฟังดูเหมือนตั้งใจยืนยันให้แน่ใจ แต่ก็คล้ายกำลังหยอกล้ออยู่
เสิ่นจือมองเขาแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร แล้วรูดซิปซองเอกสารพลางเอ่ยว่า “นายกลับไปได้แล้ว เดี๋ยวฉันโอนเงินเข้าบัญชีให้”
เจียงฉือเบ้ปาก “เพิ่งเซ็นเสร็จก็ไล่กันแล้วเหรอ แบบนี้ตรงไหนเหมือนแฟนกันล่ะ”
มือของเสิ่นจือชะงักไปเล็กน้อย
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาหงส์หรี่ลงนิด ๆ น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงแรงกดดันที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?”
เจียงฉือยิ้มอย่างไม่มีพิษมีภัย “ฉันบอกว่าเธอสวยมาก ถึงจะเป็นแฟนปลอม ๆ แต่ฉันก็รู้สึกโชคดีมาก คุณหนูใหญ่ ได้ยินชัดไหม?”
เสิ่นจือจ้องเขา
จากนั้นเธอก็หนีบซองเอกสารไว้ใต้รักแร้ หันหลังเตรียมเดินจากไป ทิ้งท้ายว่า “ถึงฉันจะไม่ค่อยชอบคนประจบ แต่ที่นายพูดมาก็ถูก ฉันขอเตือนไว้ก่อน อย่ามาชอบฉันเข้าล่ะ”
พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินจากไป
แต่ริมฝีปากกลับเผยรอยยิ้มบาง ๆ
ไม่นานรอยยิ้มนั้นก็เลือนหายไป
เจียงฉือมองแผ่นหลังของอีกฝ่าย ผมยาวพลิ้วไหวเบา ๆ ตามลม ชายกระโปรงแกว่งไปมาตามจังหวะก้าวเดิน ท่วงท่าของเธองดงาม ราวกับเกิดมาเพื่อเป็นจุดสนใจของทุกสายตา
อีกฝ่ายหน้าตาดีจริง ๆ นั่นแหละ แต่ก็หลงตัวเองชะมัด
เขาละสายตาแล้วล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า
หน้าจอเพิ่งสว่าง การแจ้งเตือนเงินเข้าจากธนาคารก็เด้งขึ้นมา
【แจ้งเตือนเงินเข้า】บัญชีออมทรัพย์หมายเลขลงท้ายด้วย 7839 ได้รับเงินฝาก 20,000.00 หยวน ยอดเงินคงเหลือ 20,175.56 หยวน
เจียงฉือมองตัวเลขเหล่านั้น มุมปากก็ยกขึ้นจนกดไม่ลงในที่สุด
ได้เงินแล้ว
ปัญหาอะไร ความขุ่นเคืองอะไร ล้วนมลายหายไปหมด
เขายัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบออกมาอีกครั้งและเปิดวีแชต
รูปโปรไฟล์ของแชตที่ปักหมุดไว้เป็นแมวสีขาวตัวเล็ก ๆ ชื่อที่บันทึกไว้คือ “หวยจู๋”
เขากดเข้าไป
ข้อความล่าสุดถูกส่งมาเมื่อสิบนาทีก่อน
เจียงหวยจู๋: พี่ ยังทำงานอยู่หรือเปล่า?
เจียงฉือพิมพ์ตอบ: ไม่แล้ว น้องสาว อยากกินอะไรเย็นนี้? เดี๋ยวพี่ซื้อไปให้
อีกฝ่ายตอบกลับมาแทบจะทันที
เจียงหวยจู๋: ไม่ต้องหรอกพี่ ค่ายาของหนูใช้เงินไปเยอะมากหรือเปล่า?
นิ้วของเจียงฉือหยุดค้างอยู่บนหน้าจอ
เขานึกถึงเส้นเรื่องของเจียงหวยจู๋ในเกม
เป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด เข้าโรงพยาบาลตั้งแต่เด็ก ต่อมาพ่อแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ค่ายาจึงเริ่มแบกรับไม่ไหว ดูเหมือนสวรรค์จะชอบกลั่นแกล้งคนธรรมดาแบบนี้เสียจริง
หลังจากนั้นเจียงฉือก็ทำงานหาเงินอย่างหนัก ส่วนสิ่งเดียวที่เธอทำได้ก็คือพยายามใช้เงินให้น้อยที่สุด ไม่สร้างภาระให้ใคร
ในเกมบรรยายเธอไว้ว่า “รู้ความจนทำให้คนปวดใจ”
เขาพิมพ์ตอบ: ไม่หรอก พ่อแม่ของเธอทิ้งมรดกไว้เยอะ พอให้เราใช้ชีวิตได้สบาย ๆ
เจียงหวยจู๋: จริงเหรอ?
เจียงฉือ: จริงสิ
ที่จริงไม่จริงเลยสักนิด
เงินที่บ้านแทบไม่เหลือแล้ว
ส่วนที่เหลือเป็นสินเดิมของเธอ เจ้าของร่างเดิมไม่ได้แตะต้อง เขาเองก็ไม่อยากแตะเหมือนกัน
เครื่องประดับทองเงินพวกนั้นเป็นสิ่งที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้เธอ เป็นของแทนความทรงจำ เขาไม่อยากให้หลังจากน้องสาวออกจากโรงพยาบาลแล้ว เธอไม่มีอะไรให้ระลึกถึงเลย นอกจากป้ายหลุมศพสองแผ่นกับรูปถ่ายสองใบ
ยังมีเงินอีกส่วนหนึ่งที่พ่อแม่ของเธอทิ้งไว้ให้ เขาก็ไม่อยากเอามาใช้เช่นกัน
เขากำลังจะยัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า แต่ก็ชะงักแล้วหยิบออกมาพิมพ์ใหม่
เจียงฉือ: อยากกินอะไรล่ะ?
เจียงหวยจู๋: หนูอยากกินถังหูลู่เคลือบน้ำตาล
เจียงฉือ: น้องสาวอยากได้ น้องสาวก็ต้องได้
จากนั้นเขาก็ส่งภาพแมวลูบหัวให้หนึ่งรูป
อีกฝ่ายส่งภาพแมวอ้อนกลับมาทันที พร้อมสติกเกอร์ “ขอบคุณค่ะพี่”
เจียงฉือมองสติกเกอร์แล้วส่ายหน้า เก็บโทรศัพท์ให้เรียบร้อย
เอาเถอะ
ตอนนี้ก็ทำหน้าที่พี่ชายให้ดีก่อนแล้วกัน
อีกฟากหนึ่ง
ภายในห้องผู้ป่วยเดี่ยว
มีช่อดอกเดซี่สีชมพูอ่อนวางอยู่ข้างเตียง ผ้าม่านเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา อาบทั้งห้องให้กลายเป็นสีส้มอบอุ่น
เด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ผ้าห่มคลุมถึงเอว สวมชุดผู้ป่วยสีฟ้าอ่อน แขนเสื้อค่อนข้างหลวม เผยให้เห็นข้อมือเรียวเล็กช่วงหนึ่ง
เธอวางโทรศัพท์ลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะมองท้องฟ้าด้านนอกที่เริ่มมืด
เด็กสาวมีหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ผมสั้นยาวประบ่าหู ปลายผมงุ้มเข้าด้านในเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าดูเล็กและกลมมน
ดวงตาคู่โตกลมใส หางตาตกลงนิด ๆ ผิวของเธอค่อนข้างซีดเพราะต้องนอนโรงพยาบาลมานาน แต่แก้มยังมีสีระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ
เธอพึมพำเสียงเบาว่า “วันนี้อากาศดีจังเลย”
……
เจียงฉือถือถุงถังหูลู่เดินเข้าโรงพยาบาล
วันนี้วันอาทิตย์ เป็นวันหยุด ทุกวันอาทิตย์เจ้าของร่างเดิมจะหาเวลามาคุยเป็นเพื่อนเธอ
เขายืนอยู่หน้าห้องผู้ป่วย มองเข้าไปข้างในผ่านหน้าต่างเล็กบนประตู
เด็กสาวกำลังพิงหัวเตียง มือถือหนังสือเล่มบางไว้ แสงอาทิตย์ยามเย็นแต่งแต้มใบหน้าด้านข้างของเธอด้วยสีอบอุ่น
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วผลักประตูเปิด
“พี่มาแล้ว”
เจียงหวยจู๋เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเผยรอยยิ้มหวาน
รอยยิ้มนั้นใสสะอาด ไม่มีอะไรแอบแฝง ราวกับแค่เห็นพระอาทิตย์ขึ้นก็ทำให้มีความสุขแล้ว
ตอนแรกเจียงฉือตั้งใจจะทำหน้าที่พี่ชายให้ดี ไม่เผยพิรุธออกมา
แต่ผลคือ น้องสาวของเขาสวยกว่าที่คิดไว้เสียอีก
ทั้งที่เห็นภาพในเกมมานับครั้งไม่ถ้วน น่าจะชินไปบ้างแล้วแท้ ๆ แต่พอได้เห็นตัวจริง ก็เผลอมองจนเคลิ้มไปอย่างช่วยไม่ได้
ภาพตัวละครในเกมเป็นภาพสองมิติ สีหน้าหยุดนิ่ง แววตาก็เป็นแค่ภาพวาด
แต่คนตรงหน้าเป็นของจริง
ขนตาขยับได้ มุมปากโค้งขึ้นได้ ดวงตาก็มีประกาย
สมแล้วที่ภาพในเกมกับตัวจริงต่างกันมากขนาดนี้
“พี่ เป็นอะไรไป?” เจียงหวยจู๋ถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง
เจียงฉือได้สติ รีบเบนสายตาไปทางอื่น แสร้งทำเป็นหาที่วางถังหูลู่
เขาพูดว่า “ไม่มีอะไร หวยจู๋ยิ่งโตยิ่งสวยเลยนะ ไม่รู้ว่าโตขึ้นจะทำให้ผู้ชายหลงใหลได้กี่คน”
ในเกมจีบสาว หวยจู๋ก็เหมือนจะเรียกแบบนี้นี่นา
ไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจจะเรียกแบบนี้หรอกนะ
ใบหน้าของเจียงหวยจู๋แดงระเรื่อ แม้แต่ปลายหูก็แดง เธอก้มหน้าดึงมุมผ้าห่มเบา ๆ “พี่พูดอะไรน่ะ?”
เจียงฉือเกาหัว ยื่นถังหูลู่ให้แล้วนั่งลงข้างเตียง “หวยจู๋ ถังหูลู่ พี่ตั้งใจเลือกมาให้เลย รับรองว่าหวานมาก”
เจียงหวยจู๋รับถังหูลู่มา ก้มมองแล้วเงยหน้ามองเขา ก่อนจะถามขึ้นกะทันหันว่า “พี่ วันนี้เจอเรื่องดี ๆ มาหรือเปล่า?”
เจียงฉือชะงัก “หือ? ทำไมถามแบบนั้นล่ะ?”
เจียงหวยจู๋กัดถังหูลู่คำหนึ่ง แก้มป่องตุ่ย เสียงอู้อี้ว่า “เพราะวันนี้พี่ดูไม่เหมือนเดิมเลย”