หวังหยวนกับเวยเจิ้งสบตากัน มิได้พูดอะไร แต่แววตาของทั้งคู่ล้วนแสดงถึงความพอใจ
ครู่หนึ่ง เวยเจิ้งเอ่ยปากขึ้น: "ละครเรื่องนี้ต้องถ่ายหลายเดือน นายมีเวลาไหม?"
"ฉันย่อมประสานกับตารางเวลาของกองถ่ายเป็นหลัก" เธอตอบอย่างเด็ดขาด "ทางโรงเรียนฉันมีวิธีจัดการเอง"
นักเขียนบทกับผู้กำกับก้มหัวกระซิบกันอยู่ครู่หนึ่ง สักพัก หวังหยวนก็เอ่ยถามขึ้นมาอีกคำถาม
"ชุดวันนี้ นายจัดเองหรือเปล่า?"
ถังเถียนยิ้มกว้างเอ่ยขึ้น: "จากข้อมูลที่กองถ่ายเปิดเผยออกมา ฉันทำประวัติตัวละครไว้ แล้วก็จัดชุดนี้ให้เข้ากับบุคลิกของหลินหว่านหยู"
หวังหยวนฟังจบ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย
ท่าทางแบบนี้แสดงว่าพอใจอย่างเห็นได้ชัด แต่บทบาทก็ยังไม่ได้ถูกตัดสินในวันนั้น เพราะการทดสอบหน้ากล้องยังไม่จบ ข้างหลังยังมีคนอื่นรออยู่
ถังเถียนเองก็ไม่รีบร้อน หลังจากออกจากห้องทดสอบหน้ากล้อง เธอรีบโทรหานายหน้าของตัวเองทันที
"พี่ ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้เก้าในสิบส่วนจะได้เรื่อง"
ปลายสายมีเสียงโล่งใจของเกียวอันดังมา: "ได้ รอเขาติดต่อเรียกไปทดสอบรอบสอง เรื่องค่าตัวให้ฉันจัดการเอง นาย那边ยังมีแผนอะไรอีกไหม?"
"ฉันนัดช่างภาพไว้แล้ว" ถังเถียนพูดไปก็เดินออกไปข้างนอก แสงอาทิตย์สาดต้องตัวเธออบอุ่น "ฉันเอาชุดมาหลายชุด เตรียมถ่ายแบบ 'ชุดส่วนตัวที่ดูเหมือนโดนแอบถ่าย' แล้วก็ถ่ายแนวสไตล์ป่ามินิมอลอีกชุด กลับไปแล้วค่อยจ้างโซเชียลโพสต์"
"นายพูดแล้วก็ทำจริง ๆ นะเนี่ย" เกียวอันถอนหายใจด้วยความรู้สึกซับซ้อน แต่ก็ไม่ได้ห้าม
"เอาล่ะ อย่าใช้เงินเยอะเกินไป ถ่ายเสร็จจัดการกลับปักกิ่งเร็ว ๆ การคัดตัวละครเรื่อง 'ดาวกระจายเมื่อดอกไม้ร่วง' ก็ใกล้จะถึงแล้ว"
วางสายโทรศัพท์ ถังเถียนยืนอยู่บนถนนในเซี่ยงไฮ้ เงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามปลอดโปร่ง
แล้วก็เดินก้าวยาว ๆ ไปยังจุดถ่ายที่ตกลงกันไว้
คนที่ช่วยเธอถ่ายรูปในครั้งนี้คือช่างภาพฉางหยุน ที่รู้จักกันในกระทู้ของแฟนคลับถังเถียน
ฉางหยุนเป็นคนเซี่ยงไฮ้ สมัยก่อนทำงานในร้านถ่ายภาพชุดแต่งงาน สองปีมานี้ออกมาทำสตูดิโอถ่ายภาพของตัวเอง ผ่านการโพสต์ผลงานในกระทู้เพื่อดึงดูดลูกค้าทางออนไลน์ ค่อย ๆ เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาบ้าง
ถังเถียนเถียนเองก็รู้จักคุ้นเคยกับอีกฝ่ายระหว่างขั้นตอนการรีทัชรูป มีโอกาสร่วมงานกันมาหลายครั้ง
ครั้งนี้เธอเอ่ยปากชวนเอง ฉางหยุนก็ยินดีตอบตกลงอย่างไม่ลังเล
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ทางกองถ่าย 'หอพักแห่งความรัก' ก็ส่งข่าวมา บทบาทถูกตัดสินแล้ว
ถังเถียนได้รับเลือกให้แสดงเป็นหลินหว่านหยู กองถ่ายจะถ่ายลองสองตอนก่อน หาคนมาดูแล้วถ้าปฏิกิริยาดี ก็ค่อยถ่ายต่อ
ถังเถียนที่เพิ่งเคยได้ยินขั้นตอนการทำงานแบบนี้ครั้งแรกถึงกับตกใจ กองถ่ายนี้เป็นวงที่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ ตอนนี้แม้แต่เงินทุนสำหรับถ่ายละครหนึ่งเรื่องยังไม่มีเลย
แต่คนที่เข้าใจถึงความได้เปรียบในอนาคตย่อมไม่ไปคิดมากกับความยากจนแบบนี้ เพราะการได้แสดงคือเธอได้ผลประโยชน์เอง
บทหลินหว่านหยูยังไม่ต้องผูกมัดตัวเองกับซีรีส์ 'หอพักแห่งความรัก' เลยถือว่าเหมาะทุกด้าน
นางจึงพยักหน้าตอบตกลง แล้วก็ถึงคิวที่นายหน้าต้องไปเจรจาค่าตัว
วันต่อมา เกียวอันโทรมาหนึ่งสาย น้ำเสียงซับซ้อน
"ฉันรู้ว่ากองถ่ายจน แต่ไม่คิดว่าจะจนได้ขนาดนี้ เขาให้ตอนละหนึ่งพันห้า ตอนนี้คาดว่ายี่สิบนอน นายถ่ายเสร็จก็น่าจะได้ค่าตัวประมาณสามหมื่น
น้อยกว่าที่ฉันคาดไว้ห้าหมื่นเยอะเลย ถ้านายยอม ฉันก็จะตกลงไป"
น้อยกว่าที่คิดไว้จริง ๆ แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
ถังเถียนตอบรับการถ่ายละครเรื่องนี้ก่อน แล้วก็หัวเราะพูดประชดขึ้นมา: "พี่ ก็ยังดีนะ? เงินเดือนขั้นต่ำที่บริษัทให้ฉันก็เดือนละหนึ่งพันห้าเท่านั้นเอง"
ถูกต้อง ในฐานะนักแสดงที่เซ็นสัญญาอยู่ค่ายกวงเสียน ตอนนี้เงินเดือนขั้นต่ำของเธอต่อเดือนก็แค่หนึ่งพันห้า
จากความทรงจำอันไกลโพ้น เธอจำมุกหนึ่งได้ว่า ค่ายกวงเสียนขี้เหนียวไม่เปลี่ยนไม่ว่ายุคไหน
ถึงแม้อีกสิบกว่าปีข้างหน้า กวงเสียนก็ยังเป็นหนึ่งในบริษัทที่ขึ้นชื่อเรื่องความขี้เหนียวที่สุดในวงการ
ได้ยินว่า กวงเสียนจัดงานเลี้ยงสิ้นปี ยังให้พนักงานในสังกัดเอาอาหารมาเองเป็นบุฟเฟ่ต์ ส่วนนักแสดงที่ไม่มีงานในเวลาปกติก็ต้องมาช่วยทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบริษัท
แต่ทำไมถังเถียนถึงรู้สึกว่าบริษัทนี้ตอนนี้ยังใช้ได้ล่ะ?
นอกจากยังไม่ได้ทำธุรกิจดูแลนักแสดงอย่างจริงจัง สัญญาค่อนข้างยืดหยุ่นแล้ว ที่สำคัญที่สุดคือ ไม่ว่าโลกไหน บริษัทกวงเสียนก็มีจุดยืนเดียวกันหมด ไม่มีวัฒนธรรมการดื่มสังสรรค์ ไม่บังคับให้นักแสดงออกไปเลี้ยงแขก
จ้าวหวังเทียน เจ้าของบริษัท เคยพูดชัดเจนว่าไม่เอาของพวกนี้
พอถึงยุคทุนอินเทอร์เน็ตและยุคไอดอลสายสตรีมมิ่ง บริษัทนี้ถึงเริ่มเซ็นนักแสดงเป็นจำนวนมาก แล้วส่งนักแสดงในสังกัดไปเป็นตัวประกอบในหนังวัยรุ่น ถ่ายเรื่องแล้วเรื่องเล่า
คนที่ดังก็ดันต่อ คนที่ไม่ดังก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง
ดังนั้นข้อดีของบริษัทนี้ยังชัดเจนมาก เน้นเลี้ยงแบบปล่อยอิสระ ไม่บังคับให้นายทำอะไรที่นายไม่ต้องการ
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้นักแสดงน้อย เกียวอันนายหน้าของถังเถียนคงไม่ต้องมาดูแลเธอคนเดียวอย่างจริงจังขนาดนี้ แต่คงต้องดูแลนักแสดงเป็นฝูง
ปลายสาย เกียวอันพอคิดได้ว่าเงินเดือนเดือนละหนึ่งพันห้าของนักแสดงในสังกัดตัวเองน้อยกว่าเงินเดือนของตัวเองเสียอีก ก็เงียบไปอย่างน่าสงสัย ไอกระแอมหนึ่งทีเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยทันที
"ถึงนายจะมองว่าบทนี้ดี แต่ถ่ายสองตอนจบแล้วก็รีบไปคัดตัวเรื่อง 'ดาวกระจายเมื่อดอกไม้ร่วง' ด้วย ค่าแสดงขนาดนั้นจะเลี้ยงตัวเองไหวเหรอ ถ่ายให้เยอะ ๆ ไว้!"
ถังเถียนหัวเราะรับปากอย่างมั่นใจที่ปลายสาย: "พี่เกียววางใจได้ ฉันจะไม่พลาดโอกาสคัดตัวครั้งนี้เด็ดขาด ต่อให้ความหวังจะน้อยก็ตาม!"