ถังเถียนยิ้มออกมาทันที "พี่พูดมีเหตุผล ตอนนั้นฉันจะเปลี่ยนชุดหลาย ๆ ชุดที่ดูมีระดับ แล้วขึ้นเว็บเทียนยาหรือที่ไหนไปปั่นกระแสเรื่องนี้ ถ้าออดิชันไม่ผ่านก็ยังปั่นกระแสได้อยู่ดี"
ถึงตอนนี้ ทั้งสองคนไม่แคร์ข่าวอื้อฉาวบนเว็บเทียนยาหรือที่ไหนอีกแล้ว
จริง ๆ แล้ว บนเว็บเทียนยาหรือที่ไหน มีคำพูดคลาสสิกที่ว่า... ก้าวเข้าสู่เทียนยาแล้วลึกดั่งทะเล ตั้งแต่นั้นดาราก็เป็นแค่ของต่ำต้อย
คนที่เล่นเว็บบอร์ดนี้ไม่จำเป็นต้องสนใจความจริง แค่ใช้ทราฟฟิกของเว็บบอร์ดนี้ปั่นกระแสให้ตัวเองมีชื่อเสียงก็พอ
หลังจากพี่เกียว นักจัดการส่วนตัว กลับไปแล้ว ถังเถียนไม่ได้รีบกลับไปนอนบนเตียง
เธอเปลี่ยนชุด คว้ากระเป๋าสตางค์แล้วออกจากประตู
ที่ร้านหนังสือแถวบ้าน บนชั้นวางนิตยสารมีสิ่งพิมพ์แฟชั่นหลากหลายสไตล์วางเรียงราย เธอพลิกดูทีละเล่ม ตั้งใจสังเกตว่าช่วงนี้สไตล์อะไรกำลังเป็นที่นิยม
กระแสเกาหลีในยุคนี้มาแรงมาก สไตล์น่ารักหวานของนิตยสารนั้นก็ฮอตสุด ๆ บนอินเทอร์เน็ต
นอกเหนือจากนั้น สไตล์สาวออฟฟิศเมืองกรุง สไตล์สตรีทเกาหลี สไตล์แปลกแหวกแนว ก็มีพื้นที่ของตัวเองกันหมด
ถังเถียนจดจำเงียบ ๆ สมองหมุนเร็ว
สไตล์น่ารักหวานแน่นเกินไป สไตล์แหวกแนวเธอรับไม่ไหว สาวออฟฟิศก็ธรรมดาเกินไป สไตล์เกาหลีก็มีเต็มบ้านเต็มเมือง
เธออยากเดินในเส้นทางที่แตกต่าง
คิดไปคิดมา เธอก็กำหนดสองเส้นทาง
เส้นทางแรกคือ "ชุดลำลองที่ทำเป็นโดนแอบถ่าย"
เน้นไอเทมพื้นฐาน เสื้อกล้ามธรรมดา ๆ กับกางเกงขาสั้นก็ใส่แล้วดูผ่อนคลาย สบาย ๆ ทันสมัยได้
แน่นอนว่านี่建立在ตอนนี้รูปร่างเธอดีอยู่แล้ว สูง 170 เซนติเมตร บวกกับสัดส่วนที่สมบูรณ์แบบ ถือเป็นไม้ราวเดินแบบได้เลย
อีกเส้นทางคือ "สไตล์ป่ามินิมอล" ที่เธอคิดเอง
ตอนนั้นจะไปถ่ายรูปตามป่า ริมธาร สนามหญ้า ทะเลดอกไม้ หลีกเลี่ยงถนนการค้าและตึกสูง ออกแนวสาวน้อยอาร์ต ๆ
เธอนึกได้คลุมเครือว่า ต่อมาอินฟลูเอนเซอร์หลายคนก็ดังมาจากเส้นทางนี้
วางแผนเส้นทางชัดเจนแล้ว แต่ปัญหาคือ—เธอไม่มีเงิน
เธอในโลกคู่ขนานเคยหารายได้เสริมด้วยการรับจ็อบรีทัชรูป มีความร่วมมือที่มั่นคงกับช่างภาพและเจ้าของร้านชุดแต่งงานหลายคน
เธอเก่งเรื่องนี้และทำได้เร็ว เป็นที่รู้จักในวงการเว็บบอร์ดถ่ายภาพ รีทัชรูปคุณภาพสูงหนึ่งใบ 50 หยวน ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงต่อใบ
以前ตอนที่เธออยู่ในโลกคู่ขนาน วันหนึ่งรับห้าใบ ใช้เวลาสองถึงสามชั่วโมง
ตอนนี้เธอตัดสินใจเพิ่มเป็นสองเท่า วันหนึ่งรับสิบใบ เวลาเพิ่มเป็นสี่ชั่วโมง
ถึงจะเหนื่อยหน่อย แต่ถ้าหนึ่งเดือนทำได้ยี่สิบวัน ก็มีรายได้เป็นหมื่นหยวน
แน่นอน เธอยังต้องออดิชัน ต้องออกไปถ่ายรูป ไม่มีทางทำแบบนี้ทุกวันได้
แต่อย่างน้อยมือก็มีเงินใช้คล่องขึ้นบ้าง
"ไม่รู้ว่าไม่จนแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว..." ถังเถียนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ถอนหายใจกับหน้าจอ
เธอคิดถึงวันที่อยู่ในโลกฝึกเซียนที่หยิบยาอายุวัฒนะกับสมบัติวิเศษได้ตามใจ แต่ก็คิดถึงแค่แป๊บเดียวเท่านั้น
เงยหน้ามองแสงแดดที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ได้ยินเสียงรถราจากระยะไกล ทุกอย่างจริงจังและมีชีวิตชีวา
ได้อยู่ในศตวรรษที่ 21 ใช้ห้องน้ำที่สะอาดได้อย่างอิสระ ไม่ต้องกังวลกระดาษชำระจะขาด ไม่ต้องกลัวหน้าหนาว ออกไปข้างนอกก็นั่งรถหรือเครื่องบินได้ ดีกว่าสมัยโบราณตั้งเยอะ
รถม้าสมัยโบราณนั่งไปทีเดียวทั้งตัวแทบจะสั่นหลุด
มุมปากเธอค่อย ๆ เหยียดขึ้น เปิดโปรแกรมรีทัช รับงานแรกของวัน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ด้วยเงิน三千หยวนที่เก็บได้จากการรีทัช เธอซื้อชุดออกกล้องชุดหนึ่งที่ดูดีและคล่องตัว แล้วขึ้นรถไฟไปเซี่ยงไฮ้
สถานที่ออดิชันของ "หอพักแห่งความรัก" เรียบง่ายเกินกว่าที่เธอคิดไว้
ห้องประชุมเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง เก้าอี้หลายแถววางต่อกัน บทและผู้กำกับนั่งอยู่หลังโต๊ะยาว ข้าง ๆ มีกระดาษพิมพ์กองรวมกันอยู่หลายกอง
ชายหนุ่มหญิงสาวที่มาออดิชันเบียดเสียดกันเป็นกลุ่ม ๆ อยู่ที่ทางเดิน บางคนซ้อมบทเสียงเบา บางคนเดินไปเดินมาอย่างกังวล
ถึงคิวถังเถียน เธอสูดหายใจลึก ๆ ผลักประตูเดินเข้าไป
วันนี้เธอตั้งใจแต่งตัวสไตล์คุณหนูสุดผ่อนคลายอ่อนโยน ทิ้งความพิถีพิถันและความหรูหราโดยสิ้นเชิง มีกลิ่นอายของความมั่นใจและสง่างามติดตัว อ่อนโยนไม่ฉูดฉาด แต่รายละเอียดแฝงความสูงส่งเล็กน้อย
เธอเดินเข้ามา ผู้กำกับเวยเจิ้งกับบทหวังหยวนก็สบตากันและแววตาเป็นประกายพร้อมกัน
หญิงสาวตรงหน้าคนนี้ท่าทางสง่างาม ผ่อนคลาย สงบนิ่ง ใบหน้าบริสุทธิ์สุดขีด ตรงกับคาแรกเตอร์หลินหว่านหยูในบทของพวกเขาพอดี
"ถังเถียนใช่ไหม?" หวังหยวนก้มมองข้อมูลพื้นฐาน แล้วเงยหน้าสำรวจรูปร่างของเธอ
"ใช่ค่ะ" เธอพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงแนะนำตัวอย่างไม่รีบไม่ร้อน "นักศึกษาปีหนึ่งสาขาวิชาการกระจายเสียง มหาวิทยาลัยสื่อสารมวลชนแห่งประเทศจีน ตอนนี้เซ็นสัญญาอยู่กับกวงเซียนมีเดีย สูง 168 เซนติเมตร หนัก 47.5 กิโลกรัม"
พอพูดถึงความสูง เธอรายงาน 168 เซนติเมตรไปโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
รายงาน 170 เป็น 168 ในวงการนี้เป็นเรื่องพื้นฐาน
ใครเตี้ยเกินไปก็ต้องรายงานสูงขึ้น ใครสูงเกินไปก็ต้องรายงานเตี้ยลง
เน็ตไอดอลที่ลองเอาความสูงของคนกลุ่มหนึ่งมาเทียบกัน จะไม่ได้ข้อสรุปอะไรหรอก เพราะทุกคนโกหกความสูงกันหมด
หวังหยวนไม่ถามต่อในเรื่องนี้ รีบส่งสัญญาณให้พนักงานเดินไปยื่นบทกลอนให้เธอ
"ลองอ่านท่อนนี้ดู"
ถังเถียนรับมาสแกนสายตา ก้มหน้าอ่านเงียบ ๆ รอบหนึ่ง
แล้วเงยหน้าขึ้น ปรับท่ายืนเล็กน้อย เบี่ยงตัว สายตามองไปไกลราวกับเพ่งมองที่ใดที่หนึ่งที่ไม่มีอยู่จริง
พอเอ่ยปากอีกครั้ง เสียงของเธอเบาลง น้ำเสียงแฝงความใฝ่ฝันอันไร้เดียงสาเข้าไปนิดหน่อย
"พวกเขาถามฉันว่ามีความฝันอะไร ฉันบอกว่า ฉันอยากมีบ้านหลังเล็ก ๆ สักหลัง บ้านของฉันอาจจะไม่เหมือนบ้านของคนอื่นก็ได้
หลังคาเป็นอัลมอนด์น้ำตาล ปล่องไฟเป็นหมูย่างม้วน เตียงเป็นขนมจีบน้ำผึ้ง หมอนเป็นเกี๊ยวกุ้ง crystal ทั้งหมด
ฝนตกเป็นลูกเกด หิมะตกเป็นอมยิ้ม... ฉันแค่ฮัมเพลง พวกมันก็ต่อแถวกันกระโดดเข้าปากฉันเอง เมฆบนฟ้าเป็นสายไหม หินบนพื้นเป็นหมูแดง..."
เธออ่านได้อย่างเป็นธรรมชาติ สอดแทรกการหยุดเล็กน้อยและเสียงหัวเรายิ้มเข้าไปเอง ทำให้หลินหว่านหยูที่มีผิวเผินอ่อนโยน แต่ลึก ๆ แล้วใสซื่อ อิสระ และไร้เดียงสา ถูกถ่ายทอดออกมาได้อย่างพอดี
หลินหว่านหยูไม่ใช่คนโง่บริสุทธิ์ เธอคือคุณหนูที่อ่อนโยน มั่นใจ และมีสติ ฝันกลางวันเล็กน้อย แต่พื้นเพเป็นคนเข้าใจโลก
ตัวอักษรสุดท้ายจบลง เธอเก็บสีหน้า โค้งคำนับเล็กน้อย "อาจารย์ทุกท่าน การแสดงของฉันจบแล้วค่ะ"