คืนนั้น อวี้เจ๋อเฉิงนั่งอยู่หน้าจดหมายเปล่าแผ่นนั้นในห้องเช่าเป็นเวลานาน
เปลวไฟตะเกียงน้ำมันก๊าดสั่นไหวเป็นจังหวะ เงาของเขาทอดลงบนผนัง สลับยาวสลับสั้น
เขาหยิบเอกสารโครงสร้างหลักของรหัสลับ "คัมภีร์สวรรค์" ที่เขาเขียนจากความจำเมื่อคืนออกมา วางกระจายบนโต๊ะ เรียงไว้ข้างจดหมาย
ลวี่จงฟางถามเขาว่า: เจ้ารู้อะไรบ้าง?
เขาจะตอบอย่างไร?
การเขียนเป็นตัวหนังสือไม่ได้ ตัวอักษรทุกตัวล้วนเป็นหลักฐาน หากจดหมายแผ่นนี้ตกไปถึงมือบุคคลที่สาม ทั้งเขาและลวี่จงฟางต้องจบเห่
แต่จำเป็นต้องทำให้ลวี่จงฟางเข้าใจ
อวี้เจ๋อเฉิงหยิบจดหมายแผ่นนั้นขึ้นมา พลิกดูไปมาสองรอบ จากนั้นเขาก็หยิบตารางเรียงรหัสที่เขียนจากความจำเมื่อคืนออกมา และเลือกความสัมพันธ์สัญญาณสั้นยาวพื้นฐานที่สุดของรหัสมอสสองชุด
เขาไม่ได้ใช้ปากกา
เขาใช้เล็บมือ กดเบา ๆ ไปตามขอบด้านขวาของจดหมาย ทำให้เกิดรอยบุ๋มตื้น ๆ หลายจุด มองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็น แต่เมื่อใช้ปลายนิ้วลูบไป จะสัมผัสได้ถึงความขรุขระเล็กน้อยบนผิวกระดาษ
รอยบุ๋มสี่จุด สั้นสองยาวสอง
แปลงเป็นรหัสมอส: ยุทโธปกรณ์, อาวุธปืน
เขาสอดจดหมายแผ่นนั้นไว้ในรายงานประจำวันที่ต้องส่งคืนในวันถัดไป ตำแหน่งเดียวกับที่ลวี่จงฟางส่งเอกสารมาให้ นั่นคือระหว่างหน้าที 7 และหน้า 8
เมื่อทำเสร็จ เขาก็เป่าไฟตะเกียงน้ำมันก๊าดให้ดับ
เสียงแมลงร้องนอกหน้าต่างดังลอดแว่ว ๆ เสียงน้ำของแม่น้ำเจียหลิงจื่อดังก้องมาจากเชิงเขา