“ไหวยวน กองทัพเสฉวนตะวันออกส่งโทรเลขมา มีข่าวดีสุดเซอร์ไพรส์เลย” รองเสนาธิการพูดพลางยิ้ม
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงดีใจขนาดนั้น?” จางต้าเปียวถามอย่างงุนงง
“กองทัพของเราที่เสฉวนตะวันออกบุกโจมตีเหมืองแห่งหนึ่งของกองทัพญี่ปุ่น ไม่คิดว่าจะเป็นเหมืองทองคำ ยึดแร่ทองคำมาได้ไม่น้อย แถมยังมีทองคำที่ถลุงแล้วด้วย”
“ได้มาเท่าไร?”
“ทองคำมีตั้งหลายร้อยจินแน่ะ!”
“ทองคำพวกนี้มีไม่น้อยก็จริง แต่หนักเกินไป พวกเราขนกลับไปลำบาก” จางต้าเปียวส่ายหน้าพูด
“ใช่แล้ว ถ้าเอาทองพวกนี้ไปแลกเป็นตั๋วเงินฝากที่ธนาคารได้ก็คงดี”
“อย่าฝันไปเลย สหายพรรคใต้ดินส่งข่าวมาว่า ตอนนี้ทั่วทั้งเสฉวนตะวันออกมีธนาคารต่างชาติอยู่แค่ที่ชิงเต่า เยอรมนีกับสหรัฐอเมริกาต่างก็มีธนาคารตั้งอยู่ที่ชิงเต่า สามารถนำทองคำไปแลกเป็นดอลลาร์ได้” ผู้บัญชาการเฒ่าเดินเข้ามาพูด
“ผู้บัญชาการเฒ่า ถ้าอย่างนั้นก็จัดการเรียบร้อยแล้วหรือครับ?”
“ฉันจะมีความสามารถขนาดนั้นได้อย่างไร ทางฉานเป่ยจัดการไว้แล้ว สหายพรรคใต้ดินนำทองคำไปแลกเรียบร้อยแล้ว พอแลกเสร็จก็จะส่งมาที่กองบัญชาการ ทีนี้ปัญหาเงินทุนของนายก็แก้ได้ส่วนหนึ่งแล้ว” ผู้บัญชาการเฒ่าพูดพลางยิ้ม
จางต้าเปียวอยู่ที่กองบัญชาการมาหนึ่งเดือนแล้ว เขารับตั๋วเงินฝากของธนาคารอเมริกันจากผู้บัญชาการเฒ่า ก้มมองตัวเลขบนนั้น ก่อนเงยหน้าขึ้นมองผู้บัญชาการเฒ่าอย่างประหลาดใจ
ผู้บัญชาการเฒ่าทำท่าบอกให้เงียบ แล้วพูดว่า “ระวังเรื่องการรักษาความลับ เงินก้อนนี้นอกจากเงินที่ได้จากการขายทองคำแล้ว ยังมีเงินที่ฉานเป่ยกับฐานที่มั่นต่าง ๆ รวบรวมกันมาให้ด้วย”