เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จางต้าเปียวนำหมวดองครักษ์และคณะของอันเจิ้นมุ่งหน้าไปทางตะวันตก เพื่อเดินทางไปยังจีหนาน
“พี่จาง จะมาพักบนรถม้าสักหน่อยไหม” อันซินโผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างรถแล้วถามเสียงเบา
“ไม่ล่ะ ผมนั่งบนหลังม้าดีกว่า” จางต้าเปียวตอบอย่างกระอักกระอ่วน
อันซินหน้าแดงแล้วหดศีรษะกลับเข้าไป อันเจิ้นกับอันไท่มองท่าทางของลูกสาวและน้องสาวแล้วต่างครุ่นคิด
“ผู้บัญชาการ เด็กสาวคนนี้สนิทกับท่านดีจัง ยังชวนท่านขึ้นไปพักบนรถม้าอีก” เหว่ยต้ายหยงถามเสียงเบา
“ไม่มีอะไร อย่าพูดเหลวไหล เธอแค่อยากขอบคุณที่ผมช่วยครอบครัวของเธอไว้” พูดจบ จางต้าเปียวก็ควบม้าเร่งขึ้นไปข้างหน้า
“ไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรสิ แล้วผู้บัญชาการจะรีบหนีไปทำไม” เหว่ยต้ายหยงพึมพำ
สามวันต่อมา คณะเดินทางฝ่าด่านสกัดกั้นของกองทัพญี่ปุ่นมาหลายด่าน จนมาถึงเขตภูเขาหนานไถเทียน
“เถ้าแก่อัน เราคงต้องแยกกันตรงนี้แล้ว พวกเราต้องไปที่อื่นต่อ” จางต้าเปียวหันไปมองอันเจิ้นพลางกล่าว
“คุณจาง ขอบคุณที่ดูแลกันมาตลอดทาง หากวันหน้ามีเรื่องใดที่อันเจิ้นพอช่วยได้ ก็เอ่ยปากมาได้เลย”
“เถ้าแก่อัน ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ” จางต้าเปียวประสานมือคำนับ
“พี่จาง ต่อไปหนูไปหาพี่ได้ไหม” อันซินเดินเข้ามาใกล้แล้วถามอย่างเขินอาย
“ได้สิ”
“แล้วหนูจะไปหาพี่ได้ที่ไหน”
“ตั้งใจเรียนให้ดี พอเรียนจบแล้ว ถ้าอยากเข้าร่วมกองทัพสานฉือ พวกเราก็ยินดีต้อนรับ” จางต้าเปียวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“พี่จาง พี่ยังไม่ได้บอกเลยว่าหนูจะไปหาพี่ได้อย่างไร”
“อย่างนี้แล้วกัน ถ้าต่อไปอยากมาหาผม ก็ไปที่กองพลสามแปดหกแล้วบอกชื่อผมก็พอ” จางต้าเปียวครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนตอบ
จางต้าเปียวไม่ได้คิดว่าอันซินจะมาหาเขาจริง ๆ อย่างไรเสียตอนนี้เธอก็ยังเด็ก อีกสักสองสามปีอาจจะลืมเรื่องนี้ไปแล้วก็ได้