“วันนี้เป็นคืนส่งท้ายปีเก่าตามปฏิทินจันทรคติ ช่วงนี้ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันมาก ผมขอใช้ชาแทนเหล้า ดื่มอวยพรให้พวกคุณหนึ่งจอก” จางต้าเปียวและคนอื่น ๆ นั่งล้อมวงกันที่กองบัญชาการกรมทหารอิสระ ฉลองเทศกาลตรุษจีนด้วยกัน
“ผู้บังคับบัญชาอาวุโส พวกเราขอดื่มอวยพรให้คุณ”
“ผู้บังคับบัญชา คุณกำลังจะไปแล้วใช่ไหม” หลี่เหวินอิงถาม
จางต้าเปียวพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ต่อไปกองบัญชาการใหญ่จะจัดการทุกอย่างร่วมกัน จุดเน้นงานของผมอาจเปลี่ยนไป พวกคุณจำไว้ ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกพักหนึ่งกว่าจะถึงฤดูใบไม้ผลิ เป็นช่วงเหมาะแก่การฝึกทหารที่สุด
พออากาศอุ่นขึ้น การกวาดล้างของพวกญี่ปุ่นต้องรุนแรงกว่าเดิมแน่ พวกคุณต้องเตรียมตัวไว้แต่เนิ่น ๆ”
“ผู้บังคับบัญชา คุณคิดว่าพวกญี่ปุ่นจะกวาดล้างฐานทัพของพวกเราในวงกว้างกว่าเดิมอีกหรือ” ข่งเจี๋ยถาม
“ใช่แล้วผู้บังคับบัญชา ตอนนี้จุดเน้นการบุกของกองทัพญี่ปุ่นอยู่แถบฉางชาทางใต้ แถมยังยกพลขึ้นบกอย่างต่อเนื่องตามชายฝั่งมณฑลกวางตุ้ง พวกมันยังจะส่งกำลังมาปราบปรามพวกเราอีกหรือ” หลี่เหวินอิงเสริม
จางต้าเปียวส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “อย่ามองแค่ว่าตอนนี้กองทัพญี่ปุ่นยังบุกอยู่ในสนามรบแนวหน้า แต่ความจริงแล้วพวกมันไม่มีความสามารถจะเปิดศึกใหญ่ระดับยุทธการซงหู่ได้อีกแล้ว
สงครามต่อต้านญี่ปุ่นของจีนค่อย ๆ เปลี่ยนจากช่วงตั้งรับเชิงยุทธศาสตร์เข้าสู่ช่วงยันกันทางยุทธศาสตร์ เพื่อให้การบุกแนวหน้าราบรื่น กองทัพญี่ปุ่นย่อมพยายามรักษาความมั่นคงของแนวหลัง ดังนั้นพวกมันจึงต้องส่งกำลังจำนวนมากไปดูแลความปลอดภัยของเส้นทางรถไฟและจุดยุทธศาสตร์สำคัญ”
“ผู้บังคับบัญชา หมายความว่าพวกญี่ปุ่นบุกต่อในสนามรบแนวหน้าไม่ไหวแล้วหรือ”
“นายเข้าใจอะไรไปน่ะ ผมหมายถึงพวกญี่ปุ่นไม่สามารถเปิดสงครามที่มีกำลังพลระดับหลายล้านคนได้แล้ว ตอนนี้อำนาจริเริ่มในสงครามยังอยู่ในมือพวกมัน