“ฮึ่ย...” จางต้าเปียวรั้งบังเหียนแล้วกระโดดลงจากหลังม้า
“ผู้บังคับบัญชา!” เสียงเรียกดังมาจากที่ไกล
เมื่อทุกคนลงจากม้าแล้ว จางต้าเปียวก็เห็นเฉิ่งไจ่เต้ากับซ่งเหรินฉงเดินนำอยู่ข้างหน้า
ทั้งสองเห็นจางต้าเปียวก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจ แล้วทำความเคารพเขาพร้อมกัน
จางต้าเปียวเดินเข้าไปจับมือเฉิ่งไจ่เต้า พลางถามว่า “ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี พวกคุณสบายดีกันไหม”
“ผู้บังคับบัญชา พวกเราสบายดีกันทุกคน รอแค่คุณมานี่แหละครับ!” เฉิ่งไจ่เต้าพูดพลางยิ้ม
“ผู้บังคับบัญชา เดินทางมาเหน็ดเหนื่อยมากแล้ว ไปพักที่กองบัญชาการก่อนเถอะครับ!” ซ่งเหรินฉงกล่าว
“ดีเหมือนกัน ต้องไปอาบน้ำล้างตัวสักหน่อยแล้ว ตัวผมแทบจะหมักจนได้ที่อยู่แล้ว” จางต้าเปียวพูดพลางยิ้ม
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกคนก็มาถึงกองบัญชาการฐานทัพจีหนาน
จางต้าเปียวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ก็เดินเข้าไปในกองบัญชาการ
“สวัสดีครับ ผู้บัญชาการ!” ทุกคนลุกขึ้นยืนกล่าวทักทาย
จางต้าเปียวกดมือลงเป็นเชิงให้ทุกคนนั่ง แล้วพูดว่า “นั่งลงเถอะ นั่งลง ไม่ต้องทำพิธีรีตอง บางคนผมยังไม่คุ้นหน้าเลย ช่วยแนะนำตัวกันหน่อย”
“รายงานผู้บัญชาการ ผมคือหลี่ชิงอวี้ ผู้แทนทางการเมืองของฐานทัพจีหนานครับ”
“สหายชิงอวี้ ยินดีที่ได้รู้จัก ผมเคยได้ยินเรื่องคุณจากกองบัญชาการใหญ่ คุณทำงานในเขตปกครองของศัตรูมาเป็นเวลานาน เป็นผู้นำขบวนการแรงงาน และมีความสามารถในการจัดตั้งองค์กรอย่างมาก ฐานทัพจีหนานพัฒนามาได้อย่างมั่นคง ก็ต้องขอบคุณการจัดตั้งและประสานงานในช่วงแรกของคุณ” จางต้าเปียวกล่าว
“ขอบคุณผู้บัญชาการที่เห็นความสำคัญครับ นี่เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว”
“รายงานผู้บัญชาการ ผมคือหยางปี้เฟิง หัวหน้าสำนักงานบริหารจีหนานครับ รับผิดชอบงานบริหารของฐานทัพ”